Pokazywanie postów oznaczonych etykietą erotyk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą erotyk. Pokaż wszystkie posty

#65. Klątwa Przeznaczenia - M.Magoska-Suchar, S.Dubielecka

Arienne, młoda czarodziejka, szukając schronienia przed grożącym jej niebezpieczeństwem, postanawia zaufać Przeznaczeniu. Uzbrojona jedynie w magiczne umiejętności oraz kobiecą intuicję i spryt, przybywa do Czarnej Twierdzy, siedziby Związku- bractwa rządzonego twardą męską ręką, gdzie nie ma miejsca dla inteligentnych, uzdolnionych kobiet, takich jak ona. Zmuszona znosić liczne upokorzenia ze strony bezwstydnych Związkowców Arienne wchodzi pod protektorat jednego z najsilniejszych i najgroźniejszych z nich. Nie spodziewa się jednak, że za sprawą intrygującego, czarnowłosego mężczyzny cały jej plan się skomplikuje, zaś Los wyznaczy im wspólną misję. 

Nie czytam fantastyki, ale nie że nie, bo nie, tylko po prostu jakoś tak wyszło. Kiedyś miałam styczność z gatunkiem, jednak później odbiegłam od tematu i albo zwyczajnie z niego wyrosłam (choć nie wiem czy to akurat możliwe), albo nastąpiło u mnie zwykłe, ludzkie zmęczenie materiału, i tej teorii zamierzam się na razie trzymać. Na Klątwę Przeznaczenia natknęłam się już kilka miesięcy temu na jakimś fejbukowym fanpejdżu promującym literaturę. Potem Lew i tajemnicza dziewczyna na okładce regularnie nawiedzali mnie w sieci, aż w końcu postanowiłam sprawdzić, w czym tkwi fenomen tej publikacji. Skusiłam się więc i  weszłam w posiadanie własnego egzemplarza, choć tak naprawdę do lektury przekonały mnie trzy sprawy. Po pierwsze debiut, do tego pisany we współpracy DWÓCH polskich Autorek, co już samo w sobie jest ewenementem na rynku wydawniczym, rodzimym szczególnie. Po drugie wylewające się zewsząd pozytywne opinie, na portalach, w księgarniach internetowych, na FB, czy chociażby zaprzyjaźnionych blogach, jakie systematycznie odwiedzam. A po trzecie, nie ma się co oszukiwać, zwyciężyła prosta, kobieca ciekawość. I co? I przepadłam na amen, na całe 800 stron, a nawet na dłużej i jestem totalnie zauroczona tą historią. Co więcej uważam, że rozpatrywanie Klątwy Przeznaczenia wyłącznie w kategoriach powieści fantasy jest krzywdzące i mocno nieadekwatne do rzeczywistości, choć muszę się zgodzić ze stwierdzeniem, że to książka pisana przez kobiety, dla kobiet. Miłośniczki opowieści osadzonych w świecie magii i dziwnych stworów będą się czuły podczas lektury, jak ryba w wodzie, ale gwarantuję, że fanki romansów, kryminałów, sensacji, dramatów i życiowych obyczajówek znajdą swoje miejsce w tym fikcyjnym świecie i przepadną w nim na długie godziny. 

„Teraz, gdy kobieta kryje twarz w koszuli na jego piersi, wydaje mu się tak krucha i bezbronna, że nawet i bez przysięgi złożonej Arcymistrzowi byłby bez wahania gotów bronić jej przed każdym niebezpieczeństwem.” 


Zabierając się do pisania recenzji postanowiłam, że nie będę odnosić się do fabuły, jako takiej, a to z jednego prostego powodu, nie chciałabym zdradzić zbyt wiele i zepsuć czytelnikom frajdy z lektury, czy układania tych puzzli, które Autorki z pełną premedytacją i po mistrzowsku rozsypały tuż pod naszym nosem. Bardziej ogólnikowo niż w opisie, znajdującym się na okładce książki, z całą pewnością być nie może, choć czuję się zobligowana sprostować, że tych kilka zdań na wstępie mojego tekstu to wyłącznie kropla w ocenie tego, co przygotowały dla nas Monika Magoska-Suchar i Sylwia Dubielecka.
Pojedynki na śmierć i życie, tajemnice i ściśle strzeżone przez lata sekrety, napędzane głęboko skrywaną nienawiścią i misternie uknute intrygi oraz trudna walka w poznaniu własnej tożsamości i zaakceptowaniu przeznaczenia to tylko nieliczne trudności, jakie na swojej drodze napotkają główni bohaterowie, a to wszystko w otoczeniu twardych zasad Związku i kiełkującego nieśmiało uczucia pomiędzy dwojgiem ludzi, których pozornie dzieli absolutnie wszystko, a tak naprawdę łączy więcej niż którekolwiek zdaje sobie  sprawę. Młodziutka, choć niezwykle odważna i niepokorna adeptka szkoły magii, która w Czarnej Twierdzy odkrywa swoje prawdziwe przeznaczenie, a równocześnie poznaje smak ludzkiej podłości i najbrutalniejszego rodzaju upokorzenia, jakiego może doświadczyć kobieta. Oraz Severo – brutalny, bezwzględny i bezkompromisowy Mistrz, najlepszy i najgroźniejszy z Związkowców. Człowiek, który nie pamięta kim tak naprawdę jest, nie zna swojego pochodzenia, ani przeszłości, od lat żyjąc według wpajanych mu batem reguł bractwa, do którego przystąpił. Mężczyzna, który pod maską bestii skrywa coś, czego nie poznał nikt dotąd, a nawet on sam. 

„Nigdy nie doświadczył miłości, nigdy nikogo nie kochał.”

Jeśli nadal nie czujecie się przekonani do lektury, to dołóżcie do tego spokojnego i zrównoważonego Mistrza Magii, wiecznie głodnego i nienasyconego Mistrza Siły oraz sprytnego i zapatrzonego w czerwonowłosą piękność Mistrza Szpiegostwa, których „głębokie” dyskusje i pogawędki o istocie egzystencji nie raz przyprawią Was o salwy śmiechu. Szlif w postaci fenomenalnie przedstawionego średniowiecznego klimatu, z bogatymi opisami wnętrz, specyficznie zdobionych na owe czasy strojów, wymaganych przez etykietę zachowań, czy właściwego dla staroświeckiej atmosfery, choć niepozbawionego ciętego dowcipu, języka idealnie dopełniają całość, wyróżniając ją na tle innych, podobnych tematycznie powieści, zadowalając przy tym najbardziej wymagających wielbicieli epoki rycerzy. Dopracowana w najdrobniejszych szczegółach akcja, w której każde wydarzenie, słowo czy opisany szczegół mają swoje znaczenie, specyficzne pełne sarkazmu poczucie humoru i bogato naszpikowana emocjami treść sprawiają, że Klątwa Przeznaczenia jest naprawdę dopieszczonym w każdym calu debiutem, któremu nie brakuje absolutnie niczego. Co prawda dla czytelników mniej wprawionych w obszernych fabularnie powieściach, problem może stanowić ilość postaci i początkowe próby zapamiętania kto jest kim, czy dopasowanie bohaterów do poszczególnych wydarzeń, ale z czasem przestaje to stanowić przeszkodę. Z kolei przeplatanie się w powieści narracji pierwszoosobowej prowadzonej z punktu widzenia poszczególnych bohaterów z narracją trzecioosobową, wbrew pozorom nie jest przeoczeniem z poziomu redakcji, tylko celowym zabiegiem Autorek. I jak zdążyłam się przekonać osobiście, nie jest to szczegół w jakikolwiek sposób przeszkadzający w lekturze, czy też negatywnie wpływający na ogólny odbiór całej historii, więc nie zrażajcie się na starcie, bo gwarantuję, że szybko zapomnicie o tej różnicy.

„Wspomnienia są drogie, ale tym bardziej bolą, gdy się wie, że nie można powrócić w ukochane miejsce i do ukochanych ludzi.” 

Klątwa Przeznaczenia to w moim - należy to zaznaczyć - subiektywnym odczuciu rzetelnie napisana, dobrze przemyślana i pieczołowicie zaplanowana od podstaw powieść fantasy, z solidnie przedstawionym  średniowiecznym klimatem, w którym wyraźnie dostrzec można gruntowne merytoryczne przygotowanie Twórczyń. Pełnokrwista i pozbawiona słodyczy historia miłosna pomiędzy okrutnym Związkowcem, a kruchą choć odważną Czarodziejką, ulokowana w samym środku drobiazgowo utkanej intrygi. Warto jednak pamiętać o tym, że z uwagi na brutalność niektórych scen, głównie erotycznych, lektura niewątpliwie skierowana jest do świadomych i dojrzałych czytelników. Tych, którzy doszukują się w powieści klimatów rodem z Pięćdziesięciu twarzy Greya na wstępie muszę wyprowadzić z błędu, to nie ten stopień wtajemniczenia, moi drodzy. Co prawda natkniecie się w książce na momenty, które z wielu względów wywołają, zwłaszcza u kobiet, moralny sprzeciw, ale pamiętajmy, że to fikcja literacka, nie rzeczywistość. Fakt, że Autorki wplotły w wykreowaną przez siebie powieść elementy przez wielu uznawane za kontrowersyjne, ma swój zamierzony cel i nie jest tylko bezmyślnym zapełnieniem dziury w obszernym tekście, czy chęcią zabłyśnięcia w literackim świecie. Zapewniam, że każdy nawet najbardziej ordynarny fragment znalazł się w tej historii po coś. Nie odbierajcie sobie radości z lektury. Rada ode mnie: czytajcie z przymrużeniem oka i bez wysnuwania krzywdzących oraz niesprawiedliwych teorii, jakoby Monika Magoska-Suchar, czy Sylwia Dubielecka, propagowały w swojej książce poniżanie kobiet w jakikolwiek sposób. Czytanie jest rozrywką i tak należy do tego podchodzić. 

Z tego miejsca naprawdę z czystym sumieniem polecam Wam Klątwę Przeznaczenia, która w moim odczuciu nie została właściwie doceniona przez czytelników, i w zasadzie nie bardzo rozumiem dlaczego. Bo to powieść z rodzimej piaskownicy? Debiut? Do tego fantasy, pisane przez dwie Autorki? Uwierzcie mi, nie widać tego. Nie zastanawiajcie się, sprawdźcie sami i przekonajcie się, że polscy Autorzy też potrafią, nie tylko pisać romanse i życiowej obyczajówki, ale prawdziwe fantasy z krwi i kości, które absolutnie niczym nie odbiega od zagranicznych publikacji tego typu, a nawet jestem w stanie zaryzykować stwierdzenie, że śmiało może stanąć w szranki z tymi najbardziej poczytnymi. Mam nadzieję, że Klątwa Przeznaczenia odbije się echem w środowisku literackim i mocno w nim namiesza, a ja trzymam kciuki za Autorki i kontynuację losów Severa oraz Arienne, która właśnie się pisze. 

„Jeśli decydujecie się poznać prawdę o przyszłości, to musicie pamiętać o tym, że każde wypowiedziane słowo staje się Przeznaczeniem. To, co zakryte, może się zmienić, ale raz ujawniona przepowiednia zawsze się ziści.” 

________________________________________________________________
Monika Magoska-Suchar, Sylwia Dubielecka, Klątwa Przeznaczenia, stron 810,
Wydawnictwo Novae Res, 2017


Czytaj dalej

#53. Walka - Vi Keeland

ZAWODNIK MMA – WSPÓŁCZESNY GLADIATOR UWODZĄCY NIESKOŃCZONYMI POKŁADAMI TESTOSTERONU
Okazuje się, że w życiu profesjonalnego fightera walka może mieć różne znaczenia. Nico Hunter dochodzi do wniosku, że ta pełna adrenaliny, rozgrywana w klatce nie może równać się z wewnętrznymi zmaganiami z… samym sobą.
Spokojna Elle prowadzi nudne, ustatkowane życie. Dobrą pracą i gustownie urządzonym mieszkaniem wynagradza sobie monotonię życia. Facet, z którym spotyka się już nieco ponad dwa lata nie dostarcza jej żadnych wrażeń, ale tak jest bezpieczniej. Stateczniej. Gruby mur, który przez lata budowała wokół swego serca, pozostaje nienaruszony. I dobrze. Przeszłość kobiety jest wystarczającym dowodem na to, co może się wydarzyć, jeżeli straci się kontrolę.
Wszystko zmienia się w dniu, w którym seksowny zawodnik MMA wchodzi do biura Elle. Okazuje się, że wytatuowany, umięśniony fighter wniesie niemałe emocje do poukładanego życia pięknej prawniczki.


Rzadko sięgam po typowa literaturę erotyczną, ale jeśli już to robię, raczej nie wymagam od niej zbyt wiele, nastawiając się jednak na lekkostrawną lekturę i dobrą rozrywkę na jeden raz. Nie zmienia to faktu, że JACYŚ bohaterowie i fabuła nastawiona na COŚ WIĘCEJ niż łóżkowe igraszki głównych bohaterów, to jest minimum, jakiego oczekuję od erotyków, bo schematyczność i powtarzalność, to już całkiem inna bajka.
Czy tym razem się udało?
Walka jest pierwszą książką pióra Vi Keeland po jaką miałam okazję sięgnąć i nie skłamię kiedy napiszę, że tematyka osadzona w świecie sportowym, to z pewnością jeden z argumentów przemawiających na korzyść pierwszej części o fighterach. 

„Ruszamy dalej ze swoim życiem tylko wtedy, gdy zaakceptujemy to, co czujemy i dzielimy się tym.”

Jak na literaturę tego typu przystało mamy młodą, niezależną i poukładaną kobietę, oraz seksownego i zmysłowego przystojniaka, który wywraca ten skrupulatnie uporządkowany kobiecy świat całkiem do góry nogami, wprowadzając do niego trochę emocji i namiętności. Tym razem poznajemy, więc Elle, prawniczkę, która żyje jak na autopilocie. Wyzbyła się emocjonalnych reakcji, wszystkie jej decyzje są odpowiedzialne i dobrze przemyślane, a w codziennej szarej rzeczywistości, w której dominuje stateczność, nie ma miejsca na niespodzianki. Przynajmniej dopóki nie poznaje Nica Huntera. Ten nieokiełznany, wytatuowany i złamany przeszłością zawodnik MMA wprowadzi niemałe zamieszanie w życiu Elle, w pewien sposób zmuszając ją, by poddała się impulsowi i posłuchała głosu serca. 

„Nie mam go dość. I nie będę mieć, ani teraz, ani nigdy. On ma rację. Jesteśmy dwiema zagubionymi duszami, które się odnalazły i stały się jednością. I dlatego jestem najszczęśliwszą dziewczyną na świecie.”

Nie trudno się domyślić, że pomiędzy tym dwojgiem wybucha płomienny romans i to on gra pierwsze skrzypce w tej historii, chociaż przyznam się szczerze, że mnie osobiście czegoś jeszcze w niej zabrakło. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że początek Walki był bardzo koślawy i zwyczajnie nudny. Nie było tego, co najważniejsze, czyli interakcji pomiędzy głównymi bohaterami, obszerniejszych wspólnych scen, czy nawet dialogów, które pozwoliłyby w jakimś stopniu utożsamić się z postaciami, poczuć ich emocje i wzajemnie przyciąganie. Szans na to nie było, bo Vi Keeland sprowadziła ich rozmowy do jednego akapitu, resztę tematu zawierając w kilku zdaniowych opisach. Chemia? Nie miała okazji wybrzmieć, a szkoda. Do tej pory nie rozumiem, co na celu miał taki, a nie inny zabieg autorki, ale na szczęście druga połowa książki ratuje odrobinę tę małą katastrofę. Tak naprawdę dopiero wtedy w tej historii coś zaczęło się dziać, zarówno w samej fabule, jak i pomiędzy bohaterami. Więź między Elle i Nico się zacieśniła, emocje zaczęły przedzierać się na powierzchnie i pozwoliły czytelnikowi poczuć COKOLWIEK. Być może wynika to z tego, że na światło dzienne wyszła tragiczna przeszłość Elle, a zawodowa kariera Nica nabrała tempa, konfrontując go z tym, z czym wciąż nie umiał sobie poradzić. 

„Niepokoi mnie oglądanie tego starcia, bo każdy walczy o coś, co mu odebrano i chce to odzyskać.”

Niewątpliwie po lekturze czuć mocny niedosyt. Czytając ma się wrażenie, że autorka przeoczyła jakąś kluczową kwestię i niestety o czymś zapomniała, a sama historia nie odbiega niczym szczególnym od innych, podobnych tematycznie. Niemniej jednak Walka to miłe czytadełko na wieczór, książka, która pozwolił się zrelaksować, zresetować i zaczerpnąć tchu pomiędzy bardziej wymagającymi lekturami.
Czy warto się skusić? Tę kwestię pozostawiam już Waszej indywidualnej ocenie. 

„To ty jesteś moim przeznaczeniem, skarbie. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że czegoś mi brak, dopóki nie poznałem ciebie.
[…] Nic nie jest bardziej prawdziwe w moim życiu i nigdy nie było. A więc nie martw się, że ta walka nie pozwoli mi poradzić sobie z moją przeszłością, bo ty mi w trym pomagasz. Wypełniłaś wszystkie dziury w moim sercu i sprawiłaś, że jestem lepszym człowiekiem.”

MMA FIGHTER series:
l WALKA l SZANSA l PRZEBACZENIE l

______________________________________________________________
Vi Keeland, MMA Fighter. Walka, stron 344, KOBIECE, 2017
Przekład: Sylwia Chojnacka


Czytaj dalej

#34. Uwolnij mnie - Laurelin Paige

Ustalili zasady – tylko seks. Zapomnieli jednak o tym, że serc nikt nie pytał o zdanie.

Pamiętacie Gwen z Uwikłanych? W Połączonych nadszedł czas, aby poznać jej historię.

Gwen miała ciężkie życie, a przeszłość nawiedza ją niczym mroczny cień, który nie pozwala o sobie zapomnieć. Dlatego buduje wokół siebie mur, zza którego jedynie obserwuje świat. Osiągnęła sukces zawodowy – zarządza jednym z najpopularniejszych klubów nocnych w Nowym Jorku, jest singielką i bezpiecznie czuje się tylko w takich sytuacjach, które może w pełni kontrolować.
Wszystko diametralnie się zmienia, kiedy w klubie poznaje bogatego i przystojnego playboya – JC. On za wszelką cenę postanawia zburzyć mur, którym się otoczyła. Chce dać jej wolność i nieograniczoną ilość rozkoszy. Zawierają więc układ, który tylko z pozoru wydaje się jasny.
Wkrótce seks bez zobowiązań już im nie wystarcza, a JC okaże się jedyną osobą, na której będzie polegać dziewczyna. Czy Gwen zdoła posłuchać swego serca i otworzyć się na prawdziwą miłość? 


Przeprowadzając ostatnio porządki w mojej domowej biblioteczce, doszłam do wniosku, że bardzo rzadko sięgam po typową literaturę erotyczną. Na taką lekturę trzeba mieć chyba odpowiednie, niewymagające, nastawienie, a ja przeważnie szukam historii, które mnie porwą i coś po sobie we mnie zostawią. W erotykach trudno doszukiwać się rozwiniętej fabuły, zawrotnej akcji, świeżości i wyrazistych bohaterów z krwi i kości, czyli wszystkich tych elementów, które zawiązują chemię pomiędzy mną, a daną książką. Ale skoro już Połączeni wpadli w moje łapki, postanowiłam zaryzykować i poznać tę historię, tym bardziej, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością Laurelin Paige.

Mimo iż „Połączeni” w jakimś stopniu nawiązują do poprzedniego cyklu Uwikłani, to nieznajomość historii o Alaynie i Hudsonie, w niczym nie przeszkadza i nie zaważy na ogólnym odbiorze lektury. Bo choć w Uwikłanych Gwen zostaje współpracownicą Alayny Whiters, to w Połączonych autorka postanowiła cofnąć się w czasie o kilka miesięcy, zanim jeszcze Gwen rozpoczęła pracę w klubie The Sky Lunch. I takim oto sposobem zostajemy uczestnikami pełnej temperamentu, tajemnic i dzikiego pożądania historii płomiennego, ale zawiłego romansu Gwen i JC. Historii, która miała być tylko układem bez zobowiązań, opartym na seksie, dyskrecji i anonimowości.

„Problem polegał na tym, że się zmieniałam. To JC mnie zmieniał. Po kawałku kruszył mury, uwalniając mnie z więzienia. Jednak jego mury były wysokie jak zawsze.”

Nie mogę zaprzeczyć, że Uwolnij mnie w przyjemny sposób, na chwilę zajęło mi czas. Choć trudno w literaturze erotycznej o nieszablonowość, to jednak Paige wprowadziła do swojej książki jakiś rodzaj świeżości, a co za tym idzie wykreowana przez nią historia, nie pozbawiona zwrotów akcji i pewnej dozy zaskoczenia, potrafi wciągnąć czytelnika w swój świat na kilka godzin. Jak na publikację zaliczaną do tego gatunku przystało, nie brakuje nasycenia scenami erotycznymi, które mimo iż pełne namiętności, zostały opisane w subtelny i wyważony sposób, skutecznie podnosząc temperaturę i zabarwiając policzki czytelników ognistym różem, ale nie wykraczając przy tym poza granice dobrego smaku.

Miłym zaskoczeniem mogą być również występujący w książce bohaterowie. Gwen nie jest typową dla erotyków postacią kobiecą – głupiutką, naiwną, napaloną i uległą, której brakuje wyrazistości. Wręcz przeciwnie. Główna  bohaterka to mocno ukształtowana przez bolesną i brutalną przeszłość niespełna trzydziestoletnia kobieta, trochę wyniosła, chłodna, zdystansowana i pragmatyczna, z przysłowiowym „kijem w tyłku”, która zawsze przestrzega zasad i żyje w swoim skrupulatnie uporządkowanym świecie, gdzie nie ma miejsca na przypadek. Mimo wszystko nie brakowało jej charakteru i tego pazura, który czyni kobiecą postać przynajmniej równie barwną, co męską. Nieco złośliwa, pyskata i nie szczędząca ciętego języka, potrafi zyskać przy bliższym poznaniu. 

"Chciałbym obcałować każde miejsce, którego on kiedykolwiek dotknął. Każdy fragment skóry, który kiedykolwiek niósł ślad zadrapania albo siniaka. Tyle razy, ile on cię skrzywdził, ja chciałbym cię kochać." 

Z kolei druga połowa tej historii, charyzmatyczny, niedostępny i bezpośredni JC, niosący na swoich barkach jakiś ciężar, niemal do samego końca pozostaje dla czytelnika prawdziwą zagadką. Autorka bowiem ograniczyła przedstawienie jego postaci do niezbędnego minimum, popychając wyobraźnię odbiorców do pracy na wyższych obrotach, pozostawiając niedosyt i skutecznie zaostrzając apetyt na więcej. Mnie samą ciekawi co Paige przygotowała na kolejną część i czy pokusi się o szerokie rozbudowanie wątku będącego kluczem do osoby JC.

Kolejnym plusem jest fakt, że w Uwolnij mnie nie zabrakło tematu trudnej przeszłości, który co najistotniejsze nie został spłycony i zapomniany, stając się tylko nic nieznaczącym tłem dla fabuły. Autorka zdecydowała się przedstawić problem przemocy domowej, nie zapominając przy tym, by nakreślić jaki wpływ na ludzką psychikę ma krzywda wyrządzona przez najbliższych i jak trzydziestoletnia kobieta radzi sobie w życiu, przekładając doświadczenia z dzieciństwa na teraźniejszość.

Mimo iż Połączeni. Uwolnij mnie zalicza się do, zdaniem niektórych, mało ambitnego gatunku literatury erotycznej, potrafi wciągnąć na kilka godzin i miło wypełnić czas podczas ponurych, chłodnych wieczorów, skutecznie podnosząc temperaturę.
Polecam, więc przede wszystkim wielbicielom gatunku, tym, których poprzednia seria spod pióra Laurelin Paige nie do końca usatysfakcjonowała, oraz czytelniczkom, które szukają przyjemnego czytadła na wieczór. 

„I know you're scared
I can feel it
It's in the air, I know you feel that too
But take a chance on me
You won't regret it...”


~ Maroon 5 & Gwen Stefani – My heart is open ~
> klik <


SERIA POŁĄCZENI:
l UWOLNIJ MNIE l ZNAJDŹ MNIE l

______________________________________________________________
Laurelin Paige, Połączeni. Uwolnij mnie, stron 344, KOBIECE, 2016
Przekład: Agnieszka Brodzik
Czytaj dalej

#25. Męski punkt widzenia - Emma Chase

Drew Evans to zwycięzca. Przystojny, arogancki, czarujący. Jednym uśmiechem uwodzi najpiękniejsze kobiety Nowego Jorku. Ma lojalnych przyjaciół i wpływową rodzinę. Dlaczego więc ostatnie siedem dni spędził zamknięty w swoim apartamencie, pogrążony w depresji? On powie Wam, że ma grypę.
Ale wszyscy wiemy, że to nieprawda.
Katherine Brooks jest błyskotliwa, piękna i ambitna. Nikomu nie pozwoli stanąć na ścieżce do kariery. Gdy zatrudnia ją ojciec Drew, życie pewnego siebie playboya wywraca się do góry nogami. Kate jest profesjonalna, perfekcyjna i… irytująca.
Drew staje przed wielkim wyzwaniem. Czy połapie się w swoich uczuciach? 


Pomyślicie sobie, że to kolejny erotyk o biurowym romansie, pomiędzy mającym wszystko playboyem, a skutecznie odrzucającą jego umizgi piękną kobietą. Ale czy z takiego oklepanego szkieletu, składanego już na wszystkie możliwe, bardziej lub mniej, koślawe sposoby można jeszcze coś wykrzesać? Owszem, można, a książka Zaplatani rozpoczynająca gorącą serię Tangled, jest najlepszym na to dowodem. To z całą pewnością romans inny niż wszystkie. W telegraficznym skrócie mówiąc mamy do czynienia z pełną nietuzinkowego poczucia humoru i niewybrednych złośliwości podróżą po męskim umyśle, w której naszym przewodnikiem, w dosłownym tego słowa znaczeniu, staje się przekonany o swej boskości Drew Evans. I to wcale nie żarty.  

„Dla ludzi jak ja czy Kate wyzwanie jest trochę jak dziwka na zjeździe seksoholików. Praktycznie nie ma szans, by nie skorzystać.”

Już od pierwszych stron miałam wrażenie, jakbym oglądała naprawdę dobrą komedię romantyczną, z wtrącającym się w kluczowych momentach narratorem, który nie szczędził swoich mądrości, na wszystko miał ciętą ripostę i całkiem logiczne wytłumaczenie. Ta książka to po prostu istna kopalnia wiedzy na temat męskiego rozumowania, które czasem przeraża swoją prostotą oraz umiejętnością kombinowania i naginania obowiązujących zasad czy faktów na korzyść zainteresowanego.   

Drew Evans to uroczy dupek. Autentycznie. Sam siebie zresztą przedstawia, ni mniej ni więcej, jak rozbestwionego, narcystycznego, pewnego siebie i nieomylnego znawcę kobiet, który perfidnie wykorzystuje to, co dostał w genach. W tygodniu najważniejsza jest dla niego praca w rodzinnej firmie, w której jest najlepszy i nie ma sobie równych, a weekendy z kolei spędza na dobrej zabawie, jakiej nieodłączną częścią jest zaliczanie kolejnych kobiet. I choć podczas lektury niejednokrotnie nabierzecie ochoty by urwać mu...głowę, to zapewniam, że równie mocno go pokochacie, właśnie za to jaki jest.
Nie ma co ukrywać, że Drew został wykreowany na typowego faceta, którego wizerunek opiera się na ogólnie przyjętych stereotypach, to szowinista, nieukrywający swojego punktu widzenia i seksoholik, traktujący kobiety przedmiotowo, dla którego seks to czysta biologia, a w tej nie ma przecież miejsca na uczucia. Wiedzie życie z naręczem kilku głównych zasad: Pracuję, pieprzę, jem, śpię, w niedziele jadę do mamy na śniadanie, po czym gram z chłopakami w kosza, i jest mu z tym piekielnie dobrze. Do czasu, aż spotyka ją.
Kate Brooks.

„Jednak moje interakcje z Kate różnią się znacznie od tych, jakie miałem z innymi kobietami. Ona jest inna.
Jest jak kostka Rubika. Czasami potrafi sfrustrować tak, że macie ochotę wywalić ją przez okno.
Jednak tego nie robicie. Nie możecie tego zrobić. Jesteście zmuszone do zabawy, aż wymyślicie, jak ją ułożyć.”

I w końcu nastał dzień, kiedy znalazłam swoją ulubioną kobiecą postać. Kate to bohaterka, która nie irytuje (przynajmniej nie czytelnika) i nie jest tylko ładnym dodatkiem do męskiej połowy tej historii, bo z pewnością ma tutaj coś do powiedzenia. Błyskotliwa, ambitna, autentyczna i momentami złośliwa panna Brooks, dla której najistotniejsze jest odniesienie sukcesu zawodowego i ciężka praca. Ta inteligentna młoda kobieta z pewnością nie jest naiwnym stworzonkiem, które ochoczo da się wmanewrować w romans w zarozumiałym szefem, a wręcz przeciwnie. Kate imponuje prawdziwą kobiecą siłą, pewnością siebie i świadomością własnej wartości. Odporna na erotyczną grę prowadzoną przez Drew, nie zawaha się podrapać, gdy ktoś wejdzie jej w drogę, nie boi się być bezczelna i, co godne podziwu, potrafi w naturalny, niewymuszony sposób przeciwstawić się Drew, koncertowo działając mu przy tym na nerwach. Nic, więc dziwnego, że Kate staje się dla Evansa wyzwaniem. A co  nam, czytelnikom, może zaoferować taka wybuchowa mieszanka charakterów?
Zapewniam, że prawdziwą jazdę bez trzymanki, bo choć wykreowana przez Chase historia jest prosta, bez rozgrywających się w tle dramatów i trudnej przeszłości, przedstawiona jest też w niebanalny, jedyny w swoim rodzaju sposób i to właśnie tym stylem wyróżnia się na tle innych, opartych na podobnym pomyśle opowieści.

„Boże, jesteś tak cholernie uparta. Jak oślica z menopauzą!”

Znajdziecie tu romantyczną opowieść miłosną z rozbudowaną fabułą, ale również pieprzne sceny erotyczne, które mimo gatunku wcale nie przytłaczają treści ilością pikantnych opisów. Dostaniecie samolubnego przystojniaka z kąśliwymi uwagami i inteligentną, atrakcyjną dziewczynę, która nie boi się podjąć wyzwania i rzucić mu w twarz uszczypliwości. Nie zabraknie zawodowej, złośliwej rywalizacji, której uczestnicy spadną na samo dno profesjonalnej dygresji, by ostatecznie zatrzymać się na zaszczytnym poziomie przedszkolaków. Drew jak na dłoni wyłoży Wam, rozebraną na czynniki pierwsze, męską psychikę i nie pożałuje niebanalnej analizy piorących mózgi bajek Disney'a i tego co, w jego mniemaniu, takie bzdety robią z kobiecym rozumieniem świata. Będą ciskające piorunami kłótnie, szczere rozmowy i dopracowane postaci drugoplanowe (od czteroletniej, przeuroczej dziewczynki ze słoikiem na dolary, przez jędzowatą siostrę i nieobliczalną przyjaciółkę, a kończąc na impulsywnym eks, lojalnych kumplach i… zakonnicy), a to wszystko widziane TYLKO oczami faceta, który sprytnie wplącze czytelników w swoją rozgrywkę.   

„Zaplątani” to harmonijnie zlepiona kompozycja, w której wszystko od początku do końca świetnie ze sobą współgra, tworząc miks, który rozbawi Was do łez i zagwarantuje Wam świetną zabawę, przyprawiając o ból brzucha, albo w najgorszym (?) przypadku nadwyrężenie mięśni twarzy od ciągłego uśmiechania się. 
Chcecie się przekonać, czy ta konkretna kobieta zdoła przewartościować priorytety i wywrócić męski kodeks Drew Evansa do góry nogami? Ta książka jest dla Was! I z całą pewnością, każda z Was, powinna zasilić swoją prywatną biblioteczkę, taką nietuzinkową historią.
Serdecznie polecam, szczególnie na ponure jesienne wieczory, zapewniam, że Drew Evans jest w stanie skutecznie poprawić Wam humor. 

„Żaden facet nie chce posuwać kościotrupa – skubiąc sucharki i popijając je wodą jak jakiś pieprzony jeniec wojenny, wcale nie zyskujecie na atrakcyjności. Właściwie to sprawia, że zastanawiamy się, jak rozeźlone będziecie później, ponieważ będziecie głodne. Jeśli leci na was jakiś facet, cheeseburger z pewnością go nie odstraszy. A jeśli nie jest zainteresowany ? Możecie mi zaufać, że zjedzenie całej trawy świata nie zmieni jego zdania.”


l ZAPLĄTANI l ZAKRĘCENI l ZNIEWOLENI l ZWIĄZANI l

________________________________________________________
Emma Chase, Zaplątani, stron 380, FILIA!, 2015
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek
Czytaj dalej

#21. Jesteś zagadką - Kendall Ryan

Są takie książki, o których można pisać w nieskończoność ciągnące się elaboraty i wciąż nie będzie to wystarczająco treściwy przekaz, bo nie wszystko można przecież wyrazić słowami. Są też takie, przy których wystarczy kilka konkretów i nagle przed oczami staje nam pełen obraz tego z czym mamy do czynienia. Jesteś zagadką Kendall Ryan z pewnością zalicza się do tej drugiej grupy, ale czy to dobrze rokuje?  

Współczesna powieść erotyczna z dreszczykiem!
Życie Ashlyn Drake, studentki psychologii zmienia się, gdy poznaje mężczyznę chorego na amnezję. Dziewczyna postanawia mu pomóc, odkrywając kawałek po kawałku tajemnicę jego przeszłości. Nie wie jednak czy pozna oddanego kochanka czy kłamcę z mroczną przeszłością.*


Cztery zdania, po których stwierdziłam, że to może być całkiem interesująca i pełna napięcia historia, no i ten wspomniany dreszczyk, całkowicie przełamał wreszcie mój opór. Niestety, tutaj pojawił się dość spory problem, otóż, nie wiem czy ze mną jest coś nie tak, czy o co chodzi, ale uwierzcie mi nawet przez moment się nie wzdrygnęłam, nie zagryzałam paznokci w pełnym napięcia oczekiwaniu na ciąg dalszy i nie łomotało mi serce z niepewności jak dalej potoczą się losy bohaterów, a jestem nawet gotowa się przyznać do tego, że niewiele mi brakowało bym zasnęła, co nigdy mi się jeszcze nie zdarzyło (tak, starość nie radość). Sam pomysł na fabułę był dla mnie czymś nowym - oskarżony o morderstwo tajemniczy mężczyzna, który nie pamięta niczego ze swojej przeszłości do momentu, w którym budzi się w szpitalu i piękna, młoda doktorantka psychologii, której zależy na tym by pomóc mu odzyskać jego życie. Pierwszy raz spotkałam się z podobnym pomysłem i miałam nadzieję, że to będzie naprawdę świetna historia, choć nie miałam też w stosunku do niej wygórowanych oczekiwań zważywszy na gatunek, do którego jest zaliczana. Nie sądziłam tylko, że pomiędzy tym co chciałabym znaleźć w treści, a rzeczywistością rozjechał się gigantyczny kanion kompletnie nie do przeskoczenia. 

„- Jesteś pijana. Chodź,proszę. Zabiorę cię do łóżka.
- O tak ... - zamruczałam z zadowoleniem.
- W sensie,że położę cię spać.” 

Dość szybkie tempo akcji wprowadzone już od samego początku zaciekawiło mnie na tyle, że z chęcią przewracałam kolejne strony, mimo iż momentami irytowała mnie ilość opisów przemyśleń głównej bohaterki, minimum dialogów i nie ma co owijać w bawełnę, streszczeń tego co miało miejsce. Później w końcu coś zaczęło się dziać, zrobiło się nawet ciekawie, ale mimo wszystko z przykrością stwierdzam, że ostatecznie nie przekonała mnie ta historia, ani występujący w niej bohaterowie. Ona to profesjonalistka z twardymi zasadami, zabałaganionym mieszkaniem i życiem osobistym, które woła o pomstę do nieba. On, diabelnie pociągający i przystojny mężczyzna, który sam dla siebie jest zagadką. Jak na erotyk przystało chemia między tą dwójką widoczna jest już od pierwszego spotkania, a fascynacja i wzajemne przyciąganie doprowadzają do wybuchu namiętności i odważnych scen płomiennego seksu, które mogą wywołać niejeden rumieniec na twarzy. Oboje zdają się łamać zasady i ulegać rodzącemu się między nimi uczuciu, jednocześnie walcząc o odnalezienie brakujących kawałków tworzących całość, jaką do niedawna był Logan (bo tak został „ochrzczony” główny bohater). A jednak nie czułam tego. Ani chemii pomiędzy czołowymi bohaterami, którzy w moim odczuciu nie mieli w sobie tego czegoś, co pozwoliłoby mi o nich pamiętać, ani tym bardziej sama historia, która ku mojemu rozczarowaniu została sprowadzona do pełnego erotycznych uniesień romansu, w którym zabrakło wyjaśnienia kluczowych kwestii. Zupełnie jakby autorka w pewnym momencie zapomniała o puencie wykreowanej przez siebie opowieści, pozostawiając czytelnika z milionem pytań i perfidnym niedopowiedzeniem, bo inaczej nie można tego określić. 

Wiecie, jestem typem czytelnika, który mimo wszystko nigdy nie odkłada książki na bok i stara się szukać pozytywów, niezależnie od tego jak bardzo lektura okazała się nietrafiona. Jednak tym razem miałam wrażenie, że to była droga przez mękę. Nie wiem, czy to nie był odpowiedni dzień na taką historię, czy to mój coraz mocniej ukształtowany i wybredny gust, ale miałam ochotę kilkakrotnie rzucić książką przez pokój, problem w tym, że Jesteś zagadką posiadam w formie e-booka i może całe szczęście, bo uchroniłam ściany przed podziurawieniem.
 
Mówi się, że każde złe doświadczenie uczy nas doceniać te dobre, małe cuda. Z książkami jest podobnie. Uczą nas dostrzegać potencjał w przeciętności, o ile takowy jest możliwy do wyłapania. Ja cieszę się z każdej takiej podróży, ale Jesteś zagadką jest taką przygodą, o której wolałabym chyba zapomnieć i nigdy do niej nie wracać, dlatego szczerze mówiąc nie jestem pewna, czy kiedykolwiek nastanie dzień, w którym sięgnę po kontynuację.
Czy Wam ją polecam? Cóż… To po prostu gorący erotyk i lekki romans, bez drugiego dna, więc podsumuję to tak: czytasz na własną odpowiedzialność. 

„Aut viam inveniam aut faciam.
 Albo znajdę drogę, albo ją sobie utoruję.”

______________________________________________________________
Kendall Ryan, Jesteś zagadką, stron 214, PASCAL, 2015
Przekład: Regina Mościska

Czytaj dalej

#7. 'Real' Katy Evans - fenomen, czy niewypał?


 Sięgnęłam po tę pozycję mocno zachęcona przede wszystkim opisem, gdzie praktycznie w kilku zdaniach zawarto wszystko to, co na mnie zadziałało niczym impuls: „Tak, muszę ją mieć!”. Dodatkowo mój apetyt podsycała cała rzesza fanów twórczości Katy Evans, wszystkie te pozytywne opinie, zachwyty nad fabułą i bohaterami, oraz nie ma się, co oszukiwać fenomenalna okładka, która działa na każdą kobiecą wyobraźnię. Piekielnie przystojny bokser to mocne podwaliny do wykreowania naprawdę ciekawej i niezapomnianej męskiej postaci, więc tym bardziej jak najszybciej chciałam mieć tę książkę w swoich łapkach.
 
Miałam naprawdę duże oczekiwania w stosunku do tej historii. Czy Katy Evans im sprostała? Za chwilę się dowiecie.
 
Remington Tajfun Tate to pięściarz, który po wydaleniu z ligi bokserskiej stał się królem walk podziemnych i obiektem niemal szaleńczego pożądania każdej kobiety. Awanturnik, wojownik, samiec alfa z cudownym ciałem i emanującym z każdego ruchu pierwotnym magnetyzmem, podczas jednej ze swoich walk poznaje ją. Brooke Dumas to zawodowa biegaczka, niedoszła Olimpijka, która podczas zawodów ulega kontuzji i traci szansę na spełnienie marzeń. Od tamtej pory szuka innego celu w życiu i pragnie poświęcić się pracy rehabilitantki. W końcu zostaje zatrudniana przez Tate’a by utrzymać jego ciało w doskonałej kondycji i razem z jego zespołem rusza w tournée po Stanach, powoli wsiąkając w cały ten niebezpieczny bokserski krąg. A to wszystko w obliczu rosnącego między głównymi bohaterami pożądania, nieśmiało rodzącego się uczucia, naprawdę mrocznych sekretów, choroby i niepokoju o najbliższych.
 
Według mnie sam pomysł na fabułę oraz nowe, świeże tło w postaci środowiska bokserskiego to fantastyczny materiał i mocny fundament do stworzenia naprawdę dobrej i wyjątkowej historii. Niestety, w moim odczuciu Katy Evans nie podołała wyzwaniu, które sama przed sobą postawiła.

„- Chcę ci powiedzieć tyle rzeczy, Brooke, lecz po prostu nie mogę znaleźć odpowiednich słów. - Opiera czoło o moje i głęboko nabiera powietrza, po czym powoli, wciąż wdychając mój zapach, przeciąga nosem po grzbiecie mojego własnego. - Przy tobie zaczynam się niepokoić. […]Chciałbym puścić ci
tysiąc piosenek, byś mogła pojąć... co czuję...”

Remi to bardzo intensywna i hipnotyzująca postać, która bez wątpienia oczarowuje czytelnika. To typowy samiec alfa, arogancki, do bólu szczery i dominujący jaskiniowiec, który w DNA ma zakodowany instynkt zwycięzcy i zdobywcy. Pełen erotyzmu, trochę dziki, nieokrzesany i ostry, a mimo wszystko słodki i uroczy mężczyzna, który bywa słaby, zagubiony i spragniony zrozumienia. Sposób, w jaki troszczy się o Brooke, jego delikatność i ostrożność w stosunku do niej, sprawia, że czytelnik jest w stanie wybaczyć mu wszystko, pragnie go przytulić i zaopiekować się nim. Nie jestem pewnie jedyną, którą Remi urzekł, ale moje serce skradł determinacją, z jaką walczył o siebie i o Brooke. Uwielbiam sposób w jaki „mówił” o swoich uczuciach, choć nie robił tego wprost i wiem, że utwór Iris zespołu Goo Goo Dolls nigdy nie będzie dla mnie już taki sam.
 
Remi to po prostu skomplikowana, trudna i bardzo zagmatwana postać, a ja takie właśnie lubię najbardziej. Jest jak labirynt, w którym można się zgubić, ale kiedy już się znajdzie właściwą drogę, wcale nie chce się z niego wychodzić. Żałowałam mocno, że autorka nie zdecydowała się prowadzić narracji z perspektywy obojga bohaterów, bo podczas lektury brakowało mi jego punktu widzenia, a z chęcią skonfrontowałabym się z jego zawiłym umysłem.
 
Przykro mi jednak, że nie mogę tego samego napisać o drugiej połowie tej historii, czyli o Brooke. Uważam, że kobieca kreacja to poważny minus w tej książce. Zastanawiałam się nawet przez chwilę czy to kwestia tego, że Evans poświęciła na zbudowanie postaci Remingtona tak wiele energii, wysiłku i kreatywności, że nie starczyło już na Brooke, czy tak po prostu miało być, a ja czegoś nie dostrzegam. Niezależnie od tego jednak, jaki zamysł miała na tę postać sama autorka, fakt jest taki, że panna Dumas nie dorównuje osobowością Remiemu. Brooke zachowywała się jak opętana obsesją świruska, albo co gorsza rozedrgana hormonalnie nastolatka, a ja spodziewałam się zupełnie innej kobiety u boku kogoś takiego jak Tate. Ewidentnie nie miała w sobie tego czegoś. Brakowało jej siły, zadziorności, zrównoważenia i przede wszystkim zdecydowania, którego niedosyt aż bił po oczach, kiedy w kółko się miotała, myślała, co innego, a co innego robiła. Owszem, bywały momenty, gdy gratulowałam Brooke stanowczości i tego, że potrafiła tupnąć nóżką, ale było ich absolutnie zbyt mało, bym mogła tej dorosłej kobiecie wybaczyć durne zachowanie.

„- Słuchaj, nie wiem, na co tak czekasz, ale nie będę twoją zabawką -
mówię ostro.
Ponownie mnie chwyta, po czym przyciąga do siebie i pochyla do mnie głowę.
- Nie jesteś dla mnie grą. Ale muszę to zrobić na swój sposób. Na swój.”

Bezwzględnie to właśnie Remi skradł moje serce i nawet gdybym próbowała, nie zdołam znaleźć w Brooke tyle pozytywów by książka zyskała na swej wartości. Tym bardziej, że kolejną sprawą, która zadziałała tu na niekorzyść to fakt, że autorka całkowicie skupiła się tylko i wyłącznie na teraźniejszości i budowaniu napięcia seksualnego pomiędzy dwójką głównych bohaterów. Owszem emocje aż wylewały się ze stronic tej powieści, a ja niemal fizycznie czułam chemię między bohaterami, potrzebę bycia blisko, która aż kipiała z Remingtona, frustrację Brooke związaną z jego zachowaniem i wzajemny ból. Co tu dużo mówić, byłam skłonna naprawdę im uwierzyć, bo mnie przekonali. Podobnie zresztą jak bardzo obrazowe opisy walk, do których Evans bez dwóch zdań się przyłożyła. Sposób, w jaki autorka przedstawiła to, co działo się na ringu z udziałem Tate’a sprawiał, że czytelnik czuł się tak jakby siedział tuż pod parkietem i całym sobą uczestniczył w potyczkach dwóch wojowników, widząc na własne oczy ich pot, krew i łzy.
 
Mimo wszystko jednak mam wrażenie, że czegoś bardzo istotnego zabrakło w tej powieści, jakby nie była kompletna. Sięgając przecież po tak poważne tematy jak nieuleczalne choroby i złamana kariera sportowca, Katy Evans powinna więcej miejsca i uwagi poświęcić naświetleniu czytelnikowi przeszłości, która zarówno dla Remiego jak i Brooke była istotnym etapem życia, w taki czy inny sposób doprowadzających ich do tego miejsca, w jakim się aktualnie znaleźli. Zamiast tego mamy w książce mnóstwo frustracji głównej bohaterki i ciągły zachwyt nad Remingtonem, choć to drugie jeszcze byłabym skłonna zrozumieć.
 
Jestem w stanie zaryzykować w tym miejscu stwierdzenie, że Katy Evans po prostu nie wykorzystała w pełni ogromnego potencjału swojej książki. Niezaprzeczalnie brakowało mi akcji i jakiegoś napięcia, które rozniecałoby we mnie ciekawość i głód na dalszy ciąg. Wystarczyłoby tylko zrównoważyć proporcje, dopracować fabułę, skupić się bardziej na rozwinięciu pewnych kwestii i wątków, lepiej przemyśleć sposób wplatania w treść terminów medycznych i przede wszystkim doszlifować dialogi, których było zdecydowanie za mało. Tego właśnie ja oczekuję od dobrej książki, a Real niestety został z tych elementów obdarty i mocno na tym polu stracił. Wielka szkoda, bo być może mam wygórowane oczekiwania, ale spodziewałam się więcej po tej pozycji i chciałabym ocenić ją wyżej. 
 
Pewnie chcielibyście teraz wiedzieć, czy w ogóle warto sięgnąć po tę książkę i czy ja po lekturze jestem w stanie ją polecić? Szczerze mówiąc naprawdę nie wiem. Wszystko zależy od tego, jakich książek szukacie, ale jeśli ja kiedykolwiek sięgnę po kolejne części, to z pewnością wyłącznie ze względu na zagmatwaną postać Remiego.

„Jego ramię podniosło się w zwycięstwie, a ja wstrzymuję oddech w oczekiwaniu, co teraz się wydarzy. Czekam na to, co zawsze robi.
Szuka mnie tymi niebieskimi oczami.
Moja ciało napina się w momencie, gdy kieruje swój wzrok na mnie. [...]
Z połyskującymi oczami wskazuje na mnie, potem na siebie, a potem na postać, która zbliża się przed moje siedzenie. Postać niesie jasną, czerwoną różę.
- Od Remy'ego - szepcze z uśmiechem młoda dziewczyna.”

______________________________________________
Katy Evans, Real, stron 450, Papierowy księżyc, 2016
Przekład: Gabriela Jakubowska 

Czytaj dalej

#3. Naznaczony mężczyzna według Jay Crownover


To jeden z moich ulubionych cytatów zawartych w książce i jeden z tych, do którego nie trzeba właściwie nic dodawać, bo sam w sobie jest idealnym zwieńczeniem sensu napisanej historii. Buntownik Jay Crownover to pierwszy tom rozpoczynający serię Naznaczeni mężczyźni i początek mojej przygody z New Adult, który zdecydowanie nie jest już w moim przedziale wiekowym. Cieszę się jednak, że to historią Rule’a i Shaw zaczął się mój flirt z tym gatunkiem i już w tym miejscu mogę otwarcie przyznać, że ani przez chwilę nie żałowałam swojego wyboru. Dlatego właśnie, mimo iż książkę przeczytałam już całkiem spory kawałek czasu temu, uznałam, że nie mogę odmówić sobie napisania o niej kilku słów, tym bardziej, że to jedna z tych pozycji, która skradła moje serce już od pierwszej przeczytanej linijki i, do której z pewnością kiedyś wrócę, choć rzadko zdarza mu się czytać tę samą książkę dwa razy. Buntownik jednak, podobnie zresztą jak pozostałe części serii The Marked, zasługuje na swoje pięć minut.
 
Przyznam się szczerze, że sięgnęłam po tę lekturę z jednego, dość trywialnego powodu, a mianowicie zaintrygował mnie tytuł. No, bo która kobieta nie kocha niegrzecznych chłopców? Bad boy’e mają w sobie bowiem coś, przez co lgnie się do nich niczym ćma do światła, a ja mam ewidentną słabość do takich nieidealnych bohaterów: skopanych przez życie i nieokrzesanych wariatów, którzy popełniają ludzkie błędy i czasem ma się ich ochotę zdzielić przez łeb za durne zachowanie. A jak do tego jeszcze dołożyć wytatuowane ciało, cięty język i szczerość to przepadam na amen. Mówcie, co chcecie, ale wcale nie inaczej było u mnie również w tym przypadku.


„(...)przeciwieństwa nie tylko się przyciągają. Płoną żywym ogniem i spopielają całe miasta.”

Głównych bohaterów poznajemy w momencie, gdy Shaw, jak co niedziela ściąga z łóżka Rule’a by zawieść go na śniadanie do rodziców, z którymi ten od śmierci brata bliźniaka Remy’ego nie dogaduje się praktycznie wcale, a każde ich spotkanie kończy się w zasadzie w ten sam sposób – kłótnią i wzajemnymi pretensjami.
On – wierny własnym ideałom buntownik i kobieciarz, który niczym kot zawsze chodzi własnymi ścieżkami, a pod tatuażami, kolczykami i kolorowym irokezem skrywa poczucie winy i ból po stracie swojej drugiej, jaśniejszej połowy.
Ona – niedostępna i oschła dziewczyna z dobrego domu, która u Archerów zawsze czuła się lepiej niż u własnych rodziców, dlatego tak bardzo jest zdeterminowana połączyć tę rodzinę na nowo i pomóc im naprawić zdruzgotane po śmierci Remy’ego relacje. Dla siebie i dla Rule’a, w którym zakochana jest od lat, choć on podobnie jak pozostali Archerowie, widzi w niej tylko dziewczynę brata.
A to wszystko w obliczu tajemnicy, o której istnieniu wie wyłącznie Shaw.
 
Jay Crownover na prostym i dość przewidywalnym schemacie stworzyła coś magicznego. Historię, która jest piękna w swej prostocie i, w której główni, młodzi bohaterowie pokazują jak naprawdę należy uczyć się miłości. Nie sądźcie, że nagle dochodzi tu do jakiejś mega metamorfozy i Rule z buntownika staje się potulnym jak baranek pantoflarzem, bo wcale tak nie jest. Ani on ani Shaw nie zmieniają się pod wpływem miłości jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Owszem uczucie wydobywa z nich to, o czego istnieniu być może nie mieli pojęcia. Zimna i niedostępna Shaw stopniowo odkrywa w sobie drugie, dzikie ja, które przez lata pieczołowicie, skrywała przed światem, zahukana przez snobistycznych rodziców, a z którego pomocą w końcu zażarcie walczy o siebie i Rule’a. I sam Archer, który nigdy nikogo nie udaje, wierny swoim ideałom, szczery do bólu, czasem złośliwy i wredny. Nie zapewnia, że będzie łatwo, kolorowo i bezproblemowo, ale obiecuje starać się zmienić swoje życie i postępowanie, a przede wszystkim walczyć ze słabościami.

„To jest moje serce. Masz je w swoich rękach i obiecuję ci, że jesteś pierwszą i ostatnią osobą, która go dotyka. Musisz być z nim ostrożna, bo jest znacznie delikatniejsze niż się spodziewałem, a jeśli spróbujesz mi je oddać, to go nie przyjmę.”

To, co bez wątpienia urzekło mnie podczas lektury, to fakt, że autorka nie skupiła się wyłącznie na budowaniu relacji między dwójką głównych bohaterów, ale również na kreowaniu ich otoczenia z gromadką zwariowanych przyjaciół na czele, bez których nic nie byłoby takie samo. Wydziarany od stóp po czubek głowy tatuażysta Nash; przesympatyczny, ex-futbolista Rowdy; bezpośrednia i głośna specjalistka od modyfikacji ciała Cora;  frontman rockowego zespołu Jet i zjawiskowa Ayd, która jeśli trzeba potrafiła bez podchodów powiedzieć, co myśli - to grupa indywidualistów i przyjaciół z prawdziwego zdarzenia, którzy stoją za sobą murem i gotowi są zrobić dla siebie naprawdę wiele, bez pytań, oceniania i pretensji. Grupa, która razem tworzyła armię nie do zatrzymania i prawdziwą rodzinę z mocnym fundamentem. Bardzo ważne jest to, że J.Crownover nie zapomina również o tym, co w tej historii najistotniejsze, a co miało ogromny wpływ na teraźniejszość Rule’a i Shaw – o przeszłości i relacjach z rodzicami, a może raczej ich braku. I w tym miejscu od razu przychodzi mi do głowy, stare jak świat porzekadło, że z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciu. Według mnie idealnie się tu wpasowuje, bo jak inaczej można powiedzieć o sytuacji, gdy rodzice, którzy powinni chronić swoje dzieci i wpierać je w wyborach, ogarnięci rozpaczą i własnym egoizmem, stają po przeciwnej stronie barykady, pogłębiając poczucie winy swoich pociech, podcinając im skrzydła i nie pozwalają się rozwinąć. Na szczęście w tym przypadku Crownover nie przyspiesza niczego na siłę, pozwalając by sprawy, na które potrzeba czasu, toczyły się własnym torem.
 
Na kolejny i naprawdę ogromny plus zaliczam zastosowaną w książce narrację pierwszoosobową, zmieniającą się przy każdym rozdziale. Raz z kart powieści płyną do nas słowa Rule’a, a innym razem widzimy wszystko oczami Shaw. Moim skromnym zdaniem to najlepsza, choć niestety rzadko spotykana, opcja, jaką może zastosować autor, bo dzięki niej mamy okazję poznać dokładnie oboje bohaterów, ich punkt widzenia i przemyślenia, a co za tym idzie łatwiej nam wczuć się w ich położenie, jesteśmy w stanie lepiej ich zrozumieć i przeżywać równie mocno to wszystko, co oni czują. W ten nieskomplikowany sposób Jay Crownover wciąga nas i to dosłownie w cały ten pokręcony świat tatuażu i piercingu, w którym nie brak ciętego, czasem nawet wulgarnego języka i scen płomiennego seksu. Jedni mogą uznać to za wadę, ale ja uważam, że bez tych niuansów ta historia i tworzący ją bohaterowie nie byliby autentyczni. To po prostu oni i ich rzeczywistość. Tacy są, koniec i kropka. 

„Zasługiwałam na miłość, ale zasługiwałam także na niego, na każdy przejaw jego miłości.”

Czytając Buntownika, czasem może nas irytować zachowanie głównych bohaterów, ale jestem na tyle krytyczna wobec siebie i otaczającego mnie świata, że te zdawać by się mogło, minusy potrafię przekuć na plusy. Przecież my też nie jesteśmy idealni, popełniamy błędy, miotamy się, czasem zachowujemy się jak rozkapryszone dzieci i nikt mi nie powie, że jemu się to nie zdarza. Możemy się do tego otwarcie nie przyznawać, ale jesteśmy tylko ludźmi, nie jesteśmy nieomylni i strzelamy życiowe babole na każdym kroku. Tacy sami są właśnie bohaterowie Jay Crownover, a to sprawia, że stają się nam bliscy, bo po prostu są ludzcy i właśnie za tę niedoskonałość ja ich kocham. I nie mówię już wyłącznie o Rule’u i Shaw, ale również o ich fantastycznych przyjaciołach, którzy kolejno stają się bohaterami następnych części, tworząc spójną i nierozerwalną całość w postaci serii The Marked, w jakiej nie sposób nie zatonąć.
 
Jay Crownover w swoich książkach pokazuje nam życie w najczystszej postaci, takie, jakie ono jest, bez zbędnej słodkości i niepotrzebnego idealizowania, zwracając jednocześnie naszą uwagę na to, co naprawdę się liczy. Wtajemnicza nas w historie młodych ludzi dopiero wchodzących w dorosłość i nieporadnie radzących sobie z własnym bagażem najróżniejszych doświadczeń oraz ciężarem przeszłości, w której najokrutniejszymi nauczycielami okazywali się ci, którzy teoretycznie powinni ich wspierać. Przybliża problemy, z którymi stykają się bohaterowie na początku swojej samodzielnej drogi, ich niezdarne próby radzenia sobie z uczuciami, wspomnieniami, a czasem nawet poczuciem winy. To historia o walce z samym sobą, budowaniu swojego małego świata i szukaniu własnego, stałego miejsca na ziemi, co czasem w obliczu niełatwej codzienności i jeszcze bardziej pochrzanionej przeszłości, staje się największym wyzwaniem. W tym wszystkim Crownover udowadnia nam jak wielka siła drzemie już nie tylko w miłości, ale przede wszystkim w przyjaźni; że to nie więzy krwi są najważniejsze, by stworzyć coś trwałego i stać się częścią prawdziwej, silnej rodziny. Pokazuje jak ważna jest w życiu każdego człowieka świadomość, że nie jest sam; że ma przyjaciół, na których może liczyć; że niezależnie od wszystkiego i pomimo nieustannie popełnianych błędów, głupstw i pomyłek ma obok siebie ludzi, którzy go nie zostawiają, gdy nagle zrobi się ciężko. To historia, która mówi, że razem można wszystko i naprawdę warto ją poznać. 
Serdecznie i z całego serca polecam zarówno Buntownika, jak i całą serię Jay Crownver Naznaczeni mężczyźni.

„Uczę się, że łatwe rzeczy nigdy się nie opłacają. To rzeczy, które sprawiają, że musisz na nie zapracować naprawdę się liczą.”

___________________________________________________
Jay Crownover, Buntownik, stron 304, Wydawnictwo Amber, 2014
Przekład: Ewa Spirydowicz
Czytaj dalej