Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tillie Cole. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tillie Cole. Pokaż wszystkie posty

#61. Tysiąc pocałunków - Tillie Cole

Wyobraź sobie, że otrzymujesz tysiąc małych karteczek i masz wypełnić je najpiękniejszymi momentami swojego życia…
Jeden pocałunek trwa chwilę. Tysiąc pocałunków może wypełnić całe życie.

Chłopak i dziewczyna. Uczucie powstałe w jednej chwili, pielęgnowane później latami. Więź, której nie był w stanie zniszczyć ani czas, ani odległość. Która miała przetrwać już do końca. A przynajmniej tak zakładali.
Kiedy siedemnastoletni Rune Kristiansen wraca z rodzinnej Norwegii do sennego miasteczka Blossom Grove w stanie Georgia, gdzie jako dziecko zaprzyjaźnił się z Poppy Litchfield, myśli tylko o jednym. Dlaczego dziewczyna, która była drugą połową jego duszy i przyrzekła wiernie czekać na jego powrót, odcięła się od niego bez słowa wyjaśnienia?
Serce Rune’a zostało złamane, gdy dwa lata temu Poppy przestała się do niego odzywać. Jednak, gdy chłopakowi przyjdzie odkryć prawdę, jego serce rozpadnie się na nowo. 


Tillie Cole jest autorką, która na polski rynek czytelniczy wkroczyła odważną i mocno brutalną serią Poranione dusze, pozwalając poznać się czytelnikom z tej nieco mroczniejszej, choć niepozbawionej delikatności strony. Historie Raze i Reapa ukazywały bestialstwo i wynaturzenie w najczystszej postaci, pytały o istotę człowieczeństwa i niekiedy wzbudzały moralny sprzeciw, który przekładał się na silnie skrajne opinie czytelników. Mimo wszystko w tworzonych przez Cole opowieściach sprawne oko mogło wychwycić kobiecy pierwiastek i duszę romantyczki, jaką bez wątpienia posiada autorka. 

„Poppy Litchfield była zaledwie siedemnastoletnią dziewczyną z małego miasteczka w Georgii. Mimo to, odkąd tylko się poznaliśmy, całkowicie zmieniła mój świat.”

Wśród brutalności, szorstkości i przemocy, którymi kipiały obie historie, znalazło się bowiem miejsce na odrobinę bajkowy wydźwięk i mnóstwo emocji, jakimi książki Tillie Cole nafaszerowane są od pierwszej do ostatniej strony, mocno przy tym trzymając w napięciu. Brak nadmiernej słodyczy i przesadnej pompatyczności sprawia, że wychodzące spod jej pióra opowieści są bardziej autentyczne i przemawiają do czytelników, ostatecznie trafiając tym prosto do ich serc. Te powieści albo się kocha, albo się ich nienawidzi, nie ma niczego pośrodku. Dlatego też mając już pewien obraz tego, w jaki sposób autorka przemawia do swoich odbiorców, z tym większą niecierpliwością i zaciekawieniem wyczekiwałam niemniej bajkowego, ale zdecydowanie bardziej subtelnego Tysiąca pocałunków. Nic jednak nie mogło mnie przygotować na to, czego doświadczę podczas lektury. 

„Znałam kiedyś chłopca, którego kochałam całym sercem. Chłopaka, który żył chwilą. Powiedział mi, że zaledwie jeden moment jest w stanie odmienić świat. Zmienić czyjeś życie. Czyjeś istnienie, które w ciągu tej jednej krótkiej chwili ma szansę stać się nieskończenie lepsze lub gorsze.”

Poppy i Rune. Niepospolicie uzdolniona wiolonczelistka z białą kokardą we włosach i skandynawski łobuz, mocno skoncentrowany na uwiecznianiu chwil i uchwyceniu idealnej sekundy, która zatrzymałaby miłość w czasie. Wyciszony, skryty i wiecznie wkurzony buntownik z bezbronnym sercem oraz dziewczyna, która tak mocno kochała życie, że pobudzała jego instynkt i jako jedyna potrafiła sprawić, że się uśmiechał.   
Młodzi, utalentowani, zakochani i przeznaczeni sobie od dziecka. Przyrzeczone w innym wszechświecie bratnie dusze i dwie połowy tego samego serca. Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie ich rozdzielić, ale czy na pewno?

„W uśmiechu promienie słońca. W sercu poświata księżyca.”

Są książki o których ciężko się pisze, nie dlatego, że są tak złe, iż trudno dobrać jakiekolwiek słowa i wykrzesać z siebie konstruktywną krytykę, ale dlatego, że są tak piękne. Kiedy już trafiam na taką powieść mam wrażenie, że żadne słowa nie są w stanie ukazać jej wyjątkowości i w pełni oddać tych emocji, jakie szarpią czytelnikiem podczas lektury. Właśnie taki rollercoaster zaserwowała nam Tillie Cole w swojej najnowszej książce i choć czytałam ze ściśniętym gardłem, przepłakując niemal ¾ treści, nie żałuję ani jednej uronionej łzy. 

„Babcia mawiała również, że to, co najlepsze, nie trwa zbyt długo. Jest jak kwiat wiśni. Tak piękne, że nie może trwać wiecznie… nie powinno istnieć w nieskończoność. Pojawia się jedynie na krótką chwilę, by przypomnieć nam, jak cenne jest życie, które odchodzi tak szybko, jak przyszło. Każdy kwiat wiśni swoim krótkim istnieniem wydaje się przypominać o wszystkim, co pozostaje niezmienione.”

Tysiąc pocałunków to cudowna, ale bardzo bolesna historia o chłopaku którego serce zostało okrutnie złamane, ale wciąż potrafiło głęboko kochać i dziewczynie, która kochając zbyt mocno podjęła najtrudniejszą decyzję w życiu. Opowieść o dorastaniu i wybaczaniu, o walce z mrokiem i ogarniającym duszę gniewem, ale też świadectwo ścigania się z czasem i wyciskania z niego ile się da. Romantyczne, odrobinę bajkowe, ale pozbawione nadmiernej słodyczy love story z mocnym przekazem i naręczem tak intensywnych, wyżymających łzy emocji, że poruszy najbardziej zatwardziałe serca. To niewiarygodne w jaki sposób Tillie Cole potrafi manipulować słowem, oddziałując na czytelnika na każdym możliwym polu. Wiarygodność i łatwość z jaką autorka uchwyciła łączącą bohaterów więź sprawia, że nie sposób było tego nie poczuć, nie uwierzyć w ich uczucie i nie przeżywać z Poppy oraz Runem każdego życiowego zakrętu, śmiejąc się, płacząc i złoszcząc wraz z nimi. 

„Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie nasze najlepsze momenty. Gdy ściskałam go, a on ściskał mnie mocniej. Gdy całowałam go, a on całował mnie głębiej. A co najważniejsze, gdy go kochałam, a on zawsze kochał mnie bardziej.”

Tysiąc pocałunków to piękna książka o głębokiej przyjaźni, niezwykłej sile miłości, przeznaczeniu i pełnej determinacji walce. Opowieść, która bez skrępowania obnaża ludzkie uczucia, budzi dawno zapomnianą empatię i uczy czerpać z życia, które jest bardzo kruche, choć tak naprawdę w delikatności tkwi jego siła. Udowadnia, że nie warto tracić ani sekundy, trzeba żyć z całych sił i jeszcze mocniej kochać. Spełniać marzenia, przeżywać przygody, utrwalać chwile. Po porostu otaczać się pięknem.
Z całego serca polecam!

„Byliśmy nierozłączni.
Poppy i Rune.
Przyjaciele po wsze czasy. Na wieki wieków.
Przynajmniej tak myślałem.
Zabawne, że wszystko może się zmienić.”

______________________________________________________________
Tillie Cole, Tysiąc pocałunków, stron 440, FILIA, 2017
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Czytaj dalej

#51. REAP - Tillie Cole

Przetrzymywany przez gruzińskich gangsterów i faszerowany nowym narkotykiem, zmuszającym do posłuszeństwa, 221 nie potrafi już myśleć, działać i żyć samodzielnie. Jest posłuszną marionetką swojego Pana, który każe mu zabijać. Mierzący prawie dwa metry, ważący niemal sto piętnaście kilogramów, niezwyciężony w walkach na śmierć i życie mężczyzna skutecznie pomaga szefowi gruzińskiego klanu, trzęsącemu podziemnym przestępczym światem w Nowym Jorku.
Do czasu, aż 221 zostaje pojmany przez swoich wrogów.
Talia Tolstoi marzy, by wyswobodzić się ze szponów trudnej egzystencji. Chciałaby żyć inaczej – zerwać się ze smyczy ojca, jednego z liderów rosyjskiej Braci, i od pracy w brutalnych Kazamatach, rodzinnym interesie zajmującym się organizowaniem walk w klatkach. Wszystko się zmienia, kiedy dziewczyna poznaje więźnia swojej rodziny, który przypomina raczej zwierzę, i zaczyna odkrywać w nim człowieczeństwo. Ten potężny, piękny, poraniony mężczyzna przemawia do jej serca.
Jednak nie obejdzie się bez ofiar. 

Raze skradł mi serce. I to jest niepodważalny fakt, z którym nie ma nawet sensu dyskutować. W swojej recenzji zresztą dałam temu wyraz, niejednokrotnie zaznaczając, że choć pierwsza część serii Poranione dusze pióra Tillie Cole jest brutalna i surowa, to mimo wszystko ma też w sobie pewną świeżość, przez co na rynku wydawniczym powiało nowym. Choć autorka pokusiła się sięgnąć po dość trudną i niewątpliwie bardzo wymagającą tematykę, dała radę, a ja zostałam całkowicie kupiona historią Luki i Kisy. Przyznam się bez bicia, że z niecierpliwością czekałam na kontynuację. Ciekawa byłam czym tym razem uraczy swoich czytelników Tillie Cole i jaki pomysł ma na pociągnięcie fabuły. Potencjał był bowiem ogromny, sztuką było go nie zaprzepaścić.
I wreszcie nadszedł ten dzień, a w moje ręce trafił Reap. Tak podobny, a jednak tak bardzo różny od poprzednika. 

„Na moim policzku wylądowała dłoń i pozostała tam, póki ból nie minął. Otworzyłem oczy. Talia siedziała przed mną. Patrzyła na mnie ze smutkiem w oczach. Łzy zatkały mi gardło, przez które wychrypiałem:
- Dla… dlaczego mi… to robisz…?
Skrzywiła się z bólu i usiadła, jej wargi drżały.
- Co robię? - zapytała szeptem. Głos jej się trząsł.
- To… - powiedziałem przyciskając rękę do bolącej piersi. - Ranisz… tu… - postukałem palcem w skórę nad sercem, które było poobijane połamane przez jej kłamstwa.
Zaufałem jej.
- Jak? - zapytała cicho. - W jaki sposób ranię twoje serce?
- Kła… miesz – odparłem. - Nie jestem wolny.”

Po lekturze pierwszego tomu, wcale nie tak trudno się domyślić, czyja historia tym razem zagra pierwsze skrzypce. Jednak ta przewidywalność absolutnie nie przeszkadza podczas czytania, bo z każdą stroną łakniemy więcej, a przedzierając się przez okrucieństwo i bestialstwo, coraz bardziej ciekawi nas, jak, kiedy, gdzie i co ostatecznie doprowadzi do finału.
Luka Tolstoi, którego poznajemy w pierwszej części, po latach spędzonych w Gułagu, teraz stara się wrócić do normalności. Nie jest to jednak wcale takie proste dla kogoś, kto większość swojego życia spędził w niewoli, a wyznacznikiem każdego dnia była mantra: zabij i przetrwaj. Fakt, że autorka nie zapomniała o swoim pierworodnym i po przeżyciach z przeszłości oraz trudnościach, jakim stawiał czoło żyjąc na wolności, nie wrzuciła go w wir szczęśliwego, romantycznego życia, bez przeszkód i słabości, osobiście zaliczam na ogromny plus. Dzięki temu stworzona przez nią historia i ulepieni w niej bohaterowie są bardziej autentyczni i ludzcy. Poza tym obecność Luki w Reapie jest kluczowa, a książkowy Raze okazuje się mocnym spoiwem łączącym ze sobą obie części nie tylko ze względu nazwisko bohatera i jego pozycję. W głowie i sercu Luki jest bowiem coś, co wciąż nie daje mu spokoju, obietnica, którą złożył przyjacielowi i której dotrzymanie ukoi więcej niż jedną poranioną duszę. 

„Wtargnął w moje życie niczym burza. Niechciana zawierucha, której zarzekałam się nienawidzić i z nią walczyć. Jednak przyniósł orzeźwiający deszcz. Oczyścił niebo i pozostawił ciepło.”

I takim sposobem trafiamy w sam środek historii, jaką funduje nam Reap. Zdecydowanie mniej brutalny niż wstęp do serii, choć wciąż mocno naznaczony ludzkim okrucieństwem, bezdusznością i wynaturzeniem, a to wszystko opakowane w cały wachlarz najróżniejszych emocji, z łatwością grających na wrażliwych strunach ludzkiej duszy. Reap to bardzo emocjonalna i poruszająca historia Zaala, zniszczonego mężczyzny, pozbawionego tożsamości, człowieczeństwa, a nawet wolnej woli. Człowieka, który nie umie myśleć sam, przez całe swoje życie egzystuje w ciemnościach, na łańcuchach, z pochyloną głową i w ciszy. Pozbawiony dobroci, przepełniony bólem, tresowany na wściekłego psa do zabijania prototyp do demonstracji posłuszeństwa wymuszanego narkotykiem, który miał zapewnić swojemu Panu władzę i korzyści finansowe. Jego dramat trwa do momentu, w którym zostaje pojmany przez swoich wrogów, ale czy na pewno tym są dla niego porywacze?
To właśnie wtedy drogi jego i Talii Tolstoi krzyżują się.
Dostajemy milczącego więźnia, który zachowuje się jak dzikie zwierzę i dziewczynę, która ma dość życia wśród przemocy i brutalności, a to wszystko z nowojorską Bracią, brudnymi interesami i nienawiścią pomiędzy wrogimi rodzinami w tle. Przypomina historię Romea i Julii? Być może, ale raczej daleko jej do tego. 

„Talia Tolstoi. Moja Talia Tolstoi.
Próbowałem ją znienawidzić. Próbowałem nią wzgardzić.
Znalazłem w sobie jedynie ciepło.
Było to jej ciepło, ponieważ ona była moja.
Umyła mnie. Zadbała o mnie. Płakała nade mną. Była… dla mnie.”

Reap to rozbrajająca emocjonalnie historia, która zamierzenie, czy nie, stawia trudne pytania, a szukanie na nie odpowiedzi poddaje w wątpliwość człowieczeństwo i moralność otaczającego nas świata. Tille Cole w swojej książce po raz kolejny pokazuje, jak niewiele warte jest ludzkie życie w obliczu władzy, interesów i wielkich pieniędzy. Udowadnia, jak daleko w upodleniu i upokorzeniu człowieka jest w stanie posunąć się drugi człowiek, by osiągnąć swój cel. Reap to losy dwojga ludzi, których dzieli praktycznie wszystko, a połączyła namiętność, pragnienie ciepła i chęć bycia dla siebie bezpieczna przystanią. To losy mężczyzny, który nie wie kim jest, obawia się wolności i boi się zaufać, by nie zostać za to ukarany bólem. To też historia młodej dziewczyny, wychowywanej na silną rosyjską kobietę i córki jednego z bossów Braci, która wpuszcza do swojego serca jedynego człowieka, jakiego przysięgała nienawidzić.
I w końcu Reap to opowieść o zaczynaniu od nowa, uczeniu się wolności, poznawaniu siebie i trudnej walce pomiędzy powinnością, a własnym sumieniem i honorem, które wciąż pragną zemsty.

Reap polecam, więc wszystkim, którzy zakochali się w Luce, a nawet tym, których Raze nie do końca przekonał ze względu na swoją brutalność i momenty budzące moralny sprzeciw. Tutaj jest spokojniej, bardziej emocjonalnie, choć niewątpliwie wciąż bywa okrutnie.  

„Z radością oddałbym życie w zamian za twoje. Nie potrafię wyobrazić sobie świata bez ciebie. Jesteś dla mnie jak słońce. Mogę znów żyć w ciemności, wiedząc, że świecisz wolna.”

seria PORANIONE DUSZE
l RAZE l REAP l 

______________________________________________________________
Tillie Cole, Reap, stron 400, FILIA, 2017
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek


Czytaj dalej

#41. Raze - Tillie Cole

Aby przeżyć, musi zabijać...
Raze, szkolony w niewoli, aby okaleczać i zabijać, więzień numer 818, którego losem rządzi okrucieństwo i śmierć.
Po latach niewoli w piekle w głowie kołacze mu się tylko jedna myśl: zemsta. Krwawa, powolna, brutalna zemsta.
Zemsta na człowieku, który skłamał.
Na człowieku, który go skrzywdził.
Który go skazał i zmienił w pałającą wściekłością maszynę do zabijania. Potwora odartego z człowieczeństwa.
Kisa jest jedyną córką Kirilla „Silencera” Volkova, przywódcy niesławnej „Trójcy” bossów rosyjskiej Braci w Nowym Jorku. Jest chroniona, choć tak naprawdę żyje w więzieniu bez krat.
Kisa marzy o wolności.
Zna jedynie okrucieństwo i poczucie straty. Pracuje jako managerka imperium śmierci swojego papy, a jej codzienność wypełniają jedynie smutek i ból. Jej narzeczony, Alik, kontroluje każdy aspekt życia Kisy, panuje nad każdą jej decyzją i pilnuje, by pozostała uległa i martwa w środku. Ale jeden wieczór wszystko to zmienia.
Kisa wpada na ulicy na wytatuowanego i pokrytego bliznami mężczyznę, który obudzi w niej głęboko skrywane uczucia. Pragnienia znajome, choć zakazane.
Dziewczyna od razu wie, że wpadła w tarapaty. Piękny i groźny mężczyzna ma w oczach śmierć.
Kisa ma na jego punkcie obsesję. Pragnie go. Łaknie jego dotyku. Musi zdobyć tego tajemniczego mężczyznę, którego zwą Raze. 


Gdzie tak naprawdę są granice ludzkiej wytrzymałości? Jak wiele możemy znieść i wciąż, raz za razem z determinacją podnosić się z klęczek. Czy istnieje sposób na to, by obedrzeć kogoś z człowieczeństwa i moralności, bez skrupułów odbierając to, co najcenniejsze, czyli wolność i życie? Czy można pozbawić człowieka tożsamości, wyrwać mu korzenie i wytresować na niezwyciężoną maszynę do zabijania, bez emocji, bez wspomnień i bez duszy, z numerem zamiast imienia?
Przekonajcie się, co na ten temat ma do powiedzenia Tillie Cole, a jestem pewna, że znajdzie się wśród Was, przynajmniej jedna przedstawicielka płci pięknej, która swoje serce odda we władanie pewnemu złamanemu, pokrytemu bliznami mężczyźnie o niezwykłych oczach. 

„Raze. To jedyne imię, jakim kiedykolwiek mnie nazywano, ponieważ unicestwiłem każdego sukinsyna, który stanął mi na drodze.”

Raze to taka historia, która zniewala już od pierwszej strony, skutecznie uwodzi czytelnika i rozkochuje go w sobie, mimo szorstkości, brutalności i wypełnionej przemocą fabuły. W tych okolicznościach brzmi to, co najmniej niedorzecznie? Być może, ale wierzcie mi, wiem co mówię. Tillie Cole, z pewnością, wyssała do cna cały potencjał, jaki miała w sobie ta historia i uważam, że ta opowieść nie mogła być lepsza. Już na starcie autorka przyłożyła z przysłowiowej grubej rury, robiąc konkretne wejście do naprawdę mocnej, momentami szokującej lektury, w której wbrew pozorom można doszukać się odrobinę bajkowego wydźwięku, choć wszystko to bez niepotrzebnego nadmuchania, a w myśl zasady, że przecież w prostocie siła.

Kobieta żyjąca w więzieniu bez krat. Jedyna córka bossa rosyjskiej Braci i narzeczona sadystycznego, bezlitosnego i rozchwianego emocjonalnie Alika, obsesyjnie kontrolującego i śledzącego każdy jej ruch. Młoda dziewczyna, która stała się cieniem samej siebie, zatracona we wspomnieniach i dojmującej tęsknocie, za tym, kogo odebrała jej tragedia. 
I mężczyzna, który nigdy niczego nie robił z własnej woli. Od lat żyjący w zamknięciu, okrutnie torturowany, odurzany i tresowany na bestię niosącą zagładę. Chłopak, który urodził się by kochać, teraz zabija by przeżyć.  W głębi duszy zagubiony, bezradny i dręczony przeszłością, której nie pamięta, w końcu dostaje szansę na dokonanie zemsty, na tym, który z premedytacją skłamał.
Czy to ma prawo się udać? Owszem, jeśli tylko do gry wkroczy przeznaczenie, a ono miało swój plan, zanim jeszcze oboje przyszli na świat.  

„- Mogę cię mieć?
- Możesz mnie mieć, Solnyszko. Możesz mieć mnie całego. Zawsze miałaś i zawsze będziesz miała...”

Cole zafundowała swoim czytelnikom powieść, na którą ja osobiście, naprawdę długo czekałam, bo choć można jej zarzucić pewną przewidywalność, to niewątpliwie trzyma w napięciu i chwyta za serce emocjami, które spływają na nas z każdej strony. Jestem w stanie zaryzykować nawet stwierdzenie, że Raze to najciekawsza i najbardziej oryginalna książka, z jaką miałam szansę się zmierzyć. Szorstka, mroczna i surowa, niekiedy budząca moralny sprzeciw, ale wciąż autentyczna i, co chyba najważniejsze, pozbawiona nadmiernej słodyczy i lukrowanej wręcz romantyczności, które jedynie zepsułyby efekt, jaki udało się uzyskać autorce. Na uwagę zasługuje również samodyscyplina i niepodważalna konsekwencja Cole, nie tylko w precyzyjnie doprowadzonej fabule, w której do zera zredukowała niejasności i niedopowiedzenia, ale przede wszystkim w starannie uszytych postaciach, u których charakter, światopogląd i zachowania wynikają z życiowych doświadczeń i wpojonych wartości. Dopieszczenie tych, bądź co bądź kluczowych elementów, sprawia, że Raze tworzy spójną, przekonującą i w pełni kompletną całość, gdzie każdy niuans ma swoje miejsce, a postępowanie bohaterów wiarygodne uzasadnienie. 

„Zabijałem, bo musiałem. Nie miałem wyboru. I tak byłem martwy, nie byłem nikim więcej, jak tylko numerem – odartym z moralności, wolności i życia. Byłem zwierzem wytresowanym do zadawania cierpienia bez wyrzutów sumienia. A nie można zabić kogoś, kto nie ma duszy.”

Co prawda, w czasie lektury zetknęłam się z kwestiami,  z którymi się nie zgadzam i które dla mnie, jako kobiety są nie do przyjęcia, ale niezależnie od tego, po jak odważne rozwiązania w swojej książce sięga Tillie Cole, jesteśmy świadomi, że wszystko dzieje się w tej historii w jakimś celu i pozwala czytelnikowi, nie tylko wczuć się w panujący w niej klimat, ale przede wszystkim zrozumieć niebezpieczny półświatek rosyjskiej Braci. Co więcej autorka nie żałuje swoim odbiorcom porażających opisów, niezwalniającej akcji i sensacyjnych wydarzeń, których nie powstydziliby się twórcy najlepszych dreszczowców. Nie zabraknie poruszającej, emocjonalnej walki, seksu, napięcia i przemocy w najróżniejszych jej przejawach, a w samym środku tego wszystkiego dwoje przyrzeczonych sobie dzieciaków, którzy lgną do siebie na przekór całemu światu. Czego chcieć więcej?

Raze to naprawdę świetnie napisana, chwytająca za serce historia o złamanym przez okrutnych ludzi człowieku, który powraca do życia i uczy się na nowo wolności. Elektryzująca opowieść o sile przeznaczenia, pragnieniu zemsty, nadziei i w końcu o uczuciu, niezłomnym i prawdziwym, które prowadzi ku sobie dwie zgubione dusze.
Więzień 818, po prostu zapada w pamięć. Gorąco polecam i z niecierpliwością wyczekuję kolejnej części. 

„Byli sobie przeznaczeni, chłopak i dziewczyna, dwa rozdzielone serca. Bóg pragnął zbadać, czy prawdziwa miłość przetrwa. Chciał się dowiedzieć, czy wbrew przeciwnościom losu dwie połówki rozdzielonej duszy się odnajdą. Miną lata, oboje będą cierpieć. Oboje będą smutni, jednak pewnego dnia, kiedy najmniej będą się tego spodziewać, ich ścieżki ponownie się skrzyżują. Pozostaje pytanie: czy te dusze się rozpoznają? Czy odnajdą drogę wiodącą z powrotem do miłości…?”


Seria PORANIONE DUSZE:
l RAZE l REAP l

______________________________________________________________
Tillie Cole, Raze, stron 400, FILIA, 2016
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek


Czytaj dalej