Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Emma Chase. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Emma Chase. Pokaż wszystkie posty

#43. Emma Chase i jej niesforni chłopcy znów w akcji

Gdy Brent Mason patrzy na Kennedy Randolph, nie widzi zawstydzonej, słodkiej sąsiadki, z którą się wychowywał. Widzi pewną siebie, cudowną kobietę... która obcasem szpilki od Christiana Louboutina pragnie zmiażdżyć konkretne części jego ciała.
Brent nie pozwolił, by utrata nogi w wypadku samochodowym przed wielu laty miała wpływ na prowadzone przez niego satysfakcjonujące życie. Wysoko stawia sobie poprzeczkę, po czym pokonuje wszystkie przeszkody na drodze do celu.
A teraz jego celem jest Kennedy.
Z kolei kiedy ona patrzy na Brenta, widzi tylko zapatrzonego w siebie gogusia, który upokorzył ją w szkole średniej tylko po to, by wkraść się w łaski grupy popularnych dzieciaków, tych samych, które zamieniły jej licealne lata w piekło.
Kennedy nie jest już społecznym wyrzutkiem – jest prokuratorem w stolicy, ma na koncie pasmo sukcesów. Brent jest adwokatem obrony w jej nowym procesie, więc dawna koleżanka postanawia skorzystać z okazji i odpłacić mu się pięknym za nadobne.
Jednak sprawy nie do końca układają się po ich myśli.
Każda ostra wymiana zdań zmusza panią prawnik do zastanowienia się, czy Brent jest równie żywiołowy w sypialni, co na sali sądowej. Natomiast każdy jej argument i sprzeciw sprawiają, że młody obrońca pragnie Kennedy coraz bardziej.
W końcu nawet prawnicy mogą się zakochać… Werdykt serca swoją drogą, ale czy sąd udzieli im ułaskawienia? 


Przystojny książę, uparta księżniczka o złotym sercu i ich słodka miłość, która jest w stanie wykiwać złoczyńców i przełamać złe zaklęcia – czy to nie brzmi, jak materiał na kolejną bajkę Disneya? Emma Chase nie raz już udowodniła, że ma słabość do bajek i, sama się zresztą otwarcie do tego przyznała, tak właśnie traktowała Ułaskawienie, które z czasem ewoluowało i nabrało nieco innego kształtu, niż to pierwotnie zakładała, czego ja osobiście absolutnie nie mam jej za złe, a wręcz przeciwnie.

Jeśli jakiś autor potrafi sprawić, bym od pierwszej strony, ba!, od pierwszych przeczytanych słów, śmiała się do łez, to jest to Emma Chase – niezaprzeczalna Królowa Komedii Romantycznych, i to jeszcze takich widzianych oczami faceta.
Co prawda zdarza jej się po drodze zaliczyć kilka drobnych wpadek, a nawet ulepić jakiegoś irytującego bohatera, ale mimo wszystko każda stworzona przez nią historia, przenosi czytelników w zupełnie inny, pełen rozluźnienia świat, nie pozwalając jednocześnie, by podczas lektury choć na moment opuścił ich dobry nastrój, a z ust zszedł goszczący tam uśmiech. 

„Uciekamy od rzeczy, które sprawiają ból, które zraniły nas w przeszłości. Właśnie po to są blizny. Chronią rany. Pokrywają je grubą, niewrażliwą warstwą, byśmy już nigdy nie czuli tego samego bólu.”

Ułaskawienie to niewątpliwie fantastyczne dopełnienie Skazania i trzymające poziom zakończenie cyklu o waszyngtońskich obrońcach z jakże intrygującym tytułem The Legal Briefs, którego początki miały swoje wzloty i upadki. 

Tym razem na pierwszy plan wysuwa się Brent Mason – zabawny, diabelnie przystojny i bardzo skuteczny prawnik, który nie pozwala, by wypadek z dzieciństwa w jakikolwiek sposób odebrał mu radość z czerpania garściami dobrodziejstw tego świata, czy stał się przeszkodą w dążeniu do celu.
To, co z pewnością zaliczyć można na ogromny plus w tej historii, to fakt, że Emma Chase miała odwagę stworzyć męskiego bohatera fizycznie nieidealnego, choć nie ma co ukrywać Brent i tak na tym w żaden sposób nie traci. Mimo wszystko jednak podobnych zabiegów ze strony autorów kobiecej literatury raczej się nie uświadczy. Powszechnie utarł się jakiś dziwny schemat, że męskie postaci muszą być wymuskane do granic możliwości – wszystko odmierzone od linijki, zero defektu, brak krzywych zębów, garbatego nosa, czy chociażby widocznej blizny na wydłutowanym jak przez rzeźbiarza ciele. Szkoda, bo wbrew pozorom taki nieideał zyskuje więcej, niż odlany z formy posąg, ale ja nie o tym. 

„Kennedy przygląda mi się, jakbym był księciem, który obudził ją właśnie pocałunkiem, znalazł jej szklany pantofelek, wziął ją na latający dywan i pokonał złą wiedźmę...”

Brent bezapelacyjnie skrada serca już w chwili, w której pojawia się na czytelniczym ekranie po raz pierwszy, jeszcze w Unieważnieniu, i ta sympatia wcale nie traci na sile nawet, wtedy gdy mamy okazję poznać jego historię, gdzie towarzyszy mu pewna siebie, pyskata, naprawdę zadziorna i pozornie nie do ugłaskania pani prokurator, sąsiadka z dzieciństwa, przyjaciółka i pierwsza miłość – Kennedy.
Biorąc, więc pod uwagę taką obsadę możecie być pewni, że czeka Was wesoła i pełna namiętności wojna charakterów, opowiedziana z punktu widzenia samego zainteresowanego, obfitująca przy tym w zabawne sytuacje, błyskotliwe i złośliwe dialogi, mnóstwo ciętych ripost za każdym razem idealnie trafiających w punkt, a nawet chwil wzruszenia, choć bez łez, no chyba, że zaczniecie płakać ze śmiechu, co jest jak najbardziej prawdopodobną opcją. Warto również wspomnieć, że autorka i tym razem zadbała o to, by wpleść w treść kilka subtelnych mądrości i zwrócić uwagę na to, co istotne – jak ogromny wpływ na ludzkie życie ma podkopanie pewności siebie, brak wiary we własne możliwości, a co więcej jak ogromnych pokładów cierpliwości i pracy wymaga odzyskanie raz utraconego zaufania. To wszystko, oczywiście odmierzone w odpowiednich proporcjach, bez nadęcia i uczucia przytłoczenia, za to z lekkością i humorem.  

„– Aniołku? – pyta.
– Jasne. – Podnoszę szklankę do ust. – To właśnie anioł zesłał plagi na Egipt...”

Co tu dużo mówić, Ułaskawienie to kolejna książka autorstwa Emmy Chase, która rezolutnie poradzi sobie z każdym złym samopoczuciem i odeśle w zapomnienie najbardziej przygnębiającą pogodę za oknem. Ubóstwiam autorkę za jej niezwykłą umiejętność ubarwiania czytelnikom szarej codzienności i łatwość z jaką dzieli się tym, co z pozoru proste, ma tak ogromną moc –  po prostu śmiechu. Ofiarowuje czytelnikom rozrywkę w najczystszej postaci, bez dramatów z przeszłości, zbędnej ckliwości, tragizmu i emocji okrutnie ściskających za gardło. Od tego mamy innych pisarzy, Emma Chase osiągnęła najwyższy level w organizowaniu zabawnych wycieczek do magicznych i niewinnych w swojej prostocie opowieści o miłości, którym przewodzi cudowna idea, że prawdziwe uczucie jest w stanie pokonać wszelkie przeszkody. Ułaskawienie wcale nie jest w tej kwestii wyjątkiem. To historia o tym, jak młodzieńcza miłość może przerodzić się w coś silnego, trwałego i nierozerwalnego, a potem mimo upływu lat ponownie doprowadzić do siebie dwa zagubione, ale zakochane serca.

Dlatego gorąco polecam wszystkim miłośnikom twórczości Emmy Chase, tym, którzy nie skosztowali jeszcze fundowanej przez autorkę rozrywki i przede wszystkim tym, którzy mają chęć na moment oderwać się od trudów dnia codziennego i być może ciężkich lektur, trochę się pośmiać i rozluźnić.
Emma Chase pomoże Wam w tym i zrobi to koncertowo.

„- Pamiętasz, gdy uczyłem się ponownie jeździć na rowerze? Kąciki jej ust unoszą się nieznacznie.
– Tak, pamiętam.
– Mieliśmy jedynie twoją damkę, więc siedziałaś na kierownicy, kiedy pedałowałem.
Przytakuje.
– Któregoś dnia jechałem za szybko i trafiliśmy na kamień, przez co oboje spadliśmy. Nie chciałem więcej tak jeździć, bo bałem się, że zrobię ci krzywdę. Pamiętasz, co mi wtedy powiedziałaś?
Patrzy mi prosto w oczy.
– Powiedziałam… Powiedziałam, żebyśmy jechali dalej… ponieważ dla jazdy warto spadać.”

THE LEGAL BRIEFS series:
l UNIEWAŻNIENIE l SKAZANIE l UŁASKAWIENIE l

______________________________________________________________
Emma Chase, Ułaskawienie, stron 400, FILIA, 2017

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek
Czytaj dalej

#27. Skazanie - Emma Chase

Obrońca w Waszyngtonie codziennie widzi, jak trudne potrafi być życie. Właśnie dlatego niejednokrotnie, by przetrwać, musi być nieustępliwy. Ja, Jake Becker, mam reputację zimnego, nieczułego, onieśmielającego mężczyzny. To mi pasuje, czasem wręcz pomaga, na przykład gdy urabiam świadka stojącego przed sądem.
Nie komplikuję sobie życia błahostkami – wszystko muszę mieć poukładane. Jeśli chcesz być moim klientem, od razu streść istotne fakty. Jeśli chcesz się ze mną umówić, skup się na tym, co cię kręci. Nie jestem czarującym księciem z bajki, nawet nie zamierzam go udawać.
Jednak w pewnej chwili Chelsea McQuaid wraz z szóstką osieroconych siostrzeńców i siostrzenic trafia do mojego gabinetu, zmieniając moje życie w istne piekło.
Zaczynam więc chodzić do przedszkola, na koncerty One Direction, trafiam do szpitalnej poczekalni i wykłócam się w gabinecie dyrektora szkoły.
Chelsea jest zbyt słodka i niewinna, by sobie poradzić. Próbuje być twarda, ale zupełnie jej to nie wychodzi.
Zostałem skazany na to, by jej pomóc. Obronić ją… i dzieci. 


Po udanym debiucie, jakim zdaniem większości czytelników bez wątpienia byli Zaplątani, Emma Chase musi zmierzyć się z tym, że każda kolejna powieść wychodząca spod jej pióra, nie uniknie porównywania do historii Drew. Niezależnie od tego jednak, jakich autorka podejmuje się tematów, gdzie szuka rozwiązań, po jakie argumenty sięga i jak wiele wzlotów i upadków po drodze zaliczają napisane przez nią opowieści, jedno trzeba przyznać, myśli jak facet, a prowadzona z męskiego punktu widzenia narracja pierwszoosobowa za każdym razem wprowadza czytelników w trochę inny literacki świat niż ten, do którego zazwyczaj zapraszają nas autorzy. Emma Chase nie boi się obnażyć męskiej psychiki i przedstawić zupełnie innego sposobu myślenia, który czasem mocno kłóci się z kobiecym podejściem do rzeczywistości. To jak znak rozpoznawczy jej twórczości, zabieg, który w mniejszym bądź większym stopniu, ale zawsze się sprawdza i wywołuje masę, niekiedy nawet sprzecznych emocji. W Skazaniu Emma Chase nadal jest konsekwentna, a naszym przewodnikiem po tej historii po raz kolejny staje się męski bohater, tym razem jest nim Jake Becker. 

A co takiego nam opowie?

„Przykro mi, Kopciuszku, zegar wybił północ. Kareta zamieniła się w dynię, czas pozbierać swoje szklane pantofelki. Nigdy nie udawałem księcia z bajki.” 

Wyobraźcie sobie skutecznego i nieustępliwego waszyngtońskiego obrońcę. Najlepszego w swoim fachu prawnika, który ma cele, priorytety i plan, który ma go zaprowadzić prosto do sukcesu. Władczego, silnego, budzącego strach lidera, mającego problem z autorytetami, a jedyne rozkazy jakim się podporządkowuje to jego własne. Perfekcjonistę lubiącego rutynę, czystość, dyscyplinę i prostotę. Zimnego drania, który oczekuje tylko dobrej zabawy i jedno nocnych przygód bez sentymentów. I w końcu inteligentnego człowieka, który odpowiedzialności i zaangażowania unika jak ognia, choć głęboko w sobie skrywa naprawdę czyste serce i mocno okopanego fasadą nieokrzesanego młodego chłopaka z urazą do świata, który kiedyś dostał swoją drugą szansę.
A potem spróbujcie sobie wyobrazić, że drzwi do tego poukładanego, odmierzonego od linijki i skrupulatnie zaplanowanego świata bez uprzedzenia i silnym kopniakiem wyważyła piękna dwudziestosześcioletnia kobieta i sześcioro cudownych łobuzów, którzy nie dali się już przez te drzwi wypchnąć, stawiając wszystko kompletnie na głowie i uświadamiając Jake’owie, że w jego życiu pomimo idealnie skrojonego harmonogramu, czegoś bardzo istotnego wciąż brakuje.

„Kiedy ktoś w ciebie wierzy, wychodzi dla ciebie ze skóry, chociaż wcale nie musi, to wywiera na ciebie wpływ. Chciałem spojrzeć w lustro i dostrzec mężczyznę, którym mogłem się według niego stać.” 

Niespodziewanie razem z Jake’iem zostaniecie, więc wplątani w wymagającą i naprawdę hałaśliwą rzeczywistość Chelsea, która z dnia na dzień zostawiła swoje dotychczasowe życie i mimo rzucanych jej pod nogi kłód, stara się ogarnąć odwiecznie panujący dookoła bałagan i sześcioro dzieciaków w różnym wieku, od niemowlaka do zbuntowanej nastolatki.  W teorii wszystko wydaje się bardzo proste, ale kiedy nadchodzi moment, w którym trzeba zastosować tę wiedzę w praktyce, nie da się postępować według ściśle określonego planu. Czy ostrego, nieustępliwego i lubiącego zasady zawodnika, jakim jest Jake Becker cokolwiek jest w stanie rozproszyć, przedostać się przez jego grubo utkany pancerz i rozmiękczyć znajdujące się pod nim wielkie serce? To z całą pewnością zadanie bojowe dla naprawdę silnego i zgranego teamu, pytanie tylko, które z nich ostatecznie wyżłobi dziurę w stopniowo kruszącej się skorupie? Czternastoletnia Riley zakochana po uszy w chłopcach z One Direction, bezpośrednia siedmiolatka Rosaleen, kochająca kolor tęczowy, uroczy sześciomiesięczny Ronan, testujący pana prawnika w najbardziej „okrutny” sposób z możliwych, dwuletnia Regan, która rozwala wszystkich na łopatki swoim „ceść”, a może mądrala Raymond i jego nieokrzesany brat bliźniak, Rory, w którym Jakie widzi siebie samego sprzed lat? Przekonajcie się sami. Dajcie się porwać w ustawiony na baczność świat Jake’a, który nagle dobitnie uświadamia sobie, jak wiele w życiu są w stanie zmienić dzieci. 

„Prawda cię wyzwoli. Co za banał.”

Emma Chase i tym razem nie odmówi Wam przyjemnej lektury bez dramatów, w której wciąż pierwsze skrzypce grają mężczyźni i ich sposób postrzegania świata. Nie zabraknie znanej nam już paczki przyjaciół, zabawnych sytuacji, błyskotliwych dialogów okraszonych charakterystyczną dla Chase złośliwością, a nawet szczypty romantyzmu, odrobiny mądrości i chwil wzruszenia, gdy migocząca w kąciku oka łza, wcale nie będzie przypadkiem. 
Skazanie to naprawdę świetnie napisana historia o drugich szansach, o strachu i trudzie otwierania się na drugiego człowieka, o budowaniu od nowa swojego małego świata i tworzeniu fundamentów do prawdziwie ciepłego domu. Historia, w której Chase idzie o krok dalej i którą gorąco polecam wszystkim zwolennikom jej twórczości, a nawet tym, których Unieważnienie nie do końca usatysfakcjonowało. 

„Byłem kiedyś aresztowany, co oznacza, że spędziłem czas zamknięty z niebezpiecznymi facetami. Uczestniczyłem w walkach ulicznych, w których nie było zasad i wygrywałem. Udało mi się ukończyć studia prawnicze i teraz radzę sobie z egocentrycznymi dupkami – moimi klientami – bez uciekania się do przemocy fizycznej. A to przede mną, to tylko pielucha. Jak bardzo może być to trudne?”

THE LEGAL BRIEFS:
l UNIEWAŻNIENIE l SKAZANIE l UŁASKAWIENIE l

ZA EGZEMPLARZ DO RECENZJI DZIĘKUJĘ WYDAWNICTWU FILIA

 ____________________________________________
Emma Chase, Skazanie, stron 425, FILIA, 2016
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Czytaj dalej

#26. Unieważnienie - Emma Chase

Waszyngtoński obrońca Stanton Shaw jest dumy, ambitny, zadaje błyskotliwe pytania i zasypuje wszystkich niepodważalnymi argumentami. Nieprzypadkowo nazywany jest Uwodzicielem Przysięgłych – ma południowy akcent, rozbrajający uśmiech i zniewalające zielone oczy – ciężko mu się oprzeć. Mężczyźni chcą być tacy jak on, kobiety pragną być przez niego szczegółowo przesłuchane.
Stanton ma plan na życie. Przez jakiś czas wszystko przebiega według ustalonego scenariusza.
Jednak pewnego dnia mężczyzna dostaje zaproszenie na ślub swojej licealnej miłości i jednocześnie matki jego ukochanej dziesięcioletniej córeczki. Jenny wychodzi za mąż – za kogoś innego.
Tego definitywnie nie było w planie.

Wychowana w mieście Sofia Santos jest nieugiętą prawniczką, planującą karierę najbardziej cenionego obrońcy w sprawach karnych w kraju. Nie ma czasu na związki czy inne tego typu rozpraszające rzeczy.
Jednak gdy Stanton, jej niesamowity „przyjaciel do łóżka” błaga o pomoc, kobieta zostaje wytrącona z równowagi, zepchnięta z obranej ścieżki, a jej świat wywrócony do góry nogami. Sofia zgadza się pojechać do zabitej dechami mieściny w stanie Missisipi, by pomóc Stantonowi odzyskać ukochaną.
Umysł podpowiada jej, że zwariowała… serce twierdzi jednak coś zupełnie innego.

Co się stanie, gdy doprowadzimy do spotkania mieszkańców niewielkiej mieściny, dwóch profesjonalistów wyćwiczonych w sporach, lokalną miss, czterech wielkich braci, Parówkę oraz Bunię z dubeltówką?
Poleje się burbon, wybuchnie namiętność, a pragnienia serca sprawią, że nawet najmisterniej ułożone plany zostaną unieważnione. 


Zanim jeszcze zaczęłam czytać spotkałam się z wieloma naprawdę skrajnymi opiniami na temat tej historii, a już z całą pewnością w stosunku do postaci głównego bohatera, który do tej pory zebrał pokaźną kolekcję najróżniejszych i najbardziej wymyślnych epitetów, jakimi z pewnością nie mogą pochwalić się jego książkowi koledzy. A później swoje cegiełki w tym temacie dorzuciły jeszcze dwie moje Koleżanki z blogosfery, więc zaczynałam się zastanawiać, jakie ostatecznie będą MOJE wrażenia po lekturze. Mimo wszystko muszę przyznać, że jeśli przy kreowaniu tej historii zamiarem Emmy Chase było wzbudzenie kontrastujących ze sobą emocji, od rozbawienia przez przyjemność z lektury, aż do irytacji i konkretnego już wkurzenia swoich czytelników, to z całą pewnością ten zabieg jej się udał, a to czego absolutnie nie można przy tym odmówić autorce, to konsekwencji. 


„Częściowo chciałbym zatrzymać Jenny jedynie dla siebie, zamknąć ją w tym domu,
wiedząc, że nie robi nic innego, tylko na mnie czeka. Jednak silniejszy od tego jest strach, że się wypalimy, skończymy, nienawidząc siebie, obwiniając się nawzajem za wszystko, co
przegapiliśmy i co nas ominęło. Za wszystkie te rzeczy, których nie spróbowaliśmy.”

Stanton Shaw jest jednym z takich bohaterów, na którego nie da się pozostać obojętnym i nie ma znaczenia, czy nasze przeczulenie na jego punkcie będzie wynikiem sympatii do jego osoby, czy wręcz przeciwnie, a nas najdzie przemożna ochota uduszenia go gołymi rękami już na samym starcie. Co więcej Stanton wcale nie jest ideałem i w moim odczuciu Emma Chase wcale nie miała zamiaru kreować go na kolejnego kryształowego bohatera, tylko na postać, która mimo swojej nieskazitelnej powierzchowności nosi też całą masę brzydkich rys, tworzących z niego człowieka z krwi i kości, a to dość ryzykowne posunięcie ze strony autorki, podobnie zresztą jak kontrowersyjny przykład związku opisany przez Chase. Wracając jednak do postaci Shawa, w tej chwili na myśl przychodzi mi kultowe stwierdzenie ze Shreka: Stanton jest jak cebula. Ma warstwy. No i nie każdy ją lubi. Co wydaje mi się być adekwatnym porównaniem dla Shawa. Z jednej strony to ambitny i naprawdę skuteczny prawnik z Waszyngtonu, potrafiący na sali sądowej zdziałać cuda, z drugiej strony, to prosty chłopak z Missisipi, który karmiąc cielaki w kowbojkach i kapeluszu, wygląda jak ucieleśnienie kobiecych fantazji. Kochający i troskliwy ojciec, dla którego córka jest oczkiem w głowie i najcenniejszym skarbem, a mimo to w swojej waszyngtońskiej rzeczywistości staje się nienasyconym, seksownym przystojniakiem, który z Sofią u boku spuszcza ze smyczy południowy temperament. Co tu dużo mówić, w odczuciu moim i zapewne wielu Czytelniczek Unieważnienia Stanton został wykreowany na egocentrycznego dupka, a nawet kogoś na miarę psa ogrodnika, który pod warstwą osiągającą szczyt idiotyzmu skrywa mimo wszystko mocno pogubionego człowieka. Zaryzykowałabym nawet stwierdzenie, że to 100% facet (nie ujmując, absolutnie, płci przeciwnej) – myśli, jak facet, działa jak facet, a jeśli kobieta nie powie mu czegoś wprost sam raczej się nie domyśli.
Jest też Sofia Santos. Nieugięta, stanowcza i pewna siebie kobieta, której głównym celem jest rozwój prawniczej kariery, a nie miłość, stałe związki i mały domek z ogródkiem otoczony gromadką dzieci. Błyskotliwa, zabawna i inteligentna kobieta sukcesu, z ciętymi językiem i równie mocnym apetytem na niezobowiązujący układ ze Stantonem. A jednak pod maską nonszalancji ukryta jest krucha, roztapiająca się jak wosk zauroczona dziewczyna, której brakuje konsekwencji i asertywności i która pomimo i wbrew wszystkiemu pragnie szczęścia dla swojego przyjaciela. 

„Dom jest tam gdzie serce.”

I takim oto sposobem za sprawą dwójki pokręconych bohaterów zostajemy wplątani w grę, która nie miała prawa się udać i to z różnych względów. Od samego początku stajemy się  świadkami mocno groteskowej i momentami nawet irracjonalnej historii, zapoczątkowanej układem wolnego związku, który mąci w głowie młodym ludziom i prowadzi do masy niefortunnych, łamiących (?) niejedno serce zdarzeń. Wchodzimy z butami w życie Stantona, mężczyzny rozdartego pomiędzy powinnością i złożonymi przed laty obietnicami, a tym co nieśmiało szepcze mu serce, a czego nie dopuszcza nawet do głosu. Kiedy jego, do tej pory poukładana i wygodna rzeczywistość, za sprawą decyzji jego licealnej miłości i matki jego ukochanej córeczki, wywraca wszystko do góry nogami, pod wpływem szoku i z determinacją chwyta się swojego przekonania, że to, co istniało dziesięć lat temu nadal żyje tym samym intensywnym życiem. I w końcu jesteśmy świadkami jak dorosły człowiek dostaje od życia mocno po głowie, nieoczekiwanie zdobywając cenną lekcję, mówiącą, że jedyne czego można być w życiu pewnym to zmian. Zdaję sobie sprawę, że w większości przypadków wszystko co złe zostanie przez czytelników zrzucone na Shawa, a ja uważam, że ta opowieść jest jak reakcja łańcuchowa i każdy z bohaterów – Stanton, Sofia i Jenny – jest winny po równo i dołożył swoją cegiełkę do tego jak wydarzenia potoczyły się przez całą książkę.
W tej historii absurd goni absurd, głupota głupotą poganiana, ale czy tak naprawdę takiego zjawiska nie spotykamy, przynajmniej w połowie tych wszystkich komedii romantycznych, którymi zasypują nas ramówki programów telewizyjnych? Ja osobiście znam przynajmniej kilka takich, które w autentycznym życiu by się po prostu nie wydarzyły, ale i tak je przecież oglądamy.  

„Ojciec zawsze mi powtarzał, że nie ma co się wstydzić strachu. Liczy się jedynie to, jak
reagujemy na ten strach. Tchórze uciekają. Mężczyźni stają do walki.”

W czasach, gdy rynek wydawniczy obfituje w emocjonujące, wyciskające łzy historie, gdzie dramat rodzi dramat, a bolesna przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, mając wpływ na teraźniejszość bohaterów, Emma Chase postawiła na prostsze rozwiązanie. Poprzez swoje książki daje czytelnikom czystą rozrywkę, dobry argument by na chwilę oderwać myśli od trudów codzienności i nudnych obowiązków, dlatego tworzone przez nią opowieści mają coś z bajek dla dorosłych. To taka wersja Disneya z elementami pikanterii przeznaczonymi dla odbiorców 18+ i z bohaterami, którym nie brakuje ludzkich cech, wad i słabości i którzy popełniają błędy jak każdy z nas. 

Po lekturze ani przez chwilę nie czułam frustracji, czy zniechęcania. Owszem, niejednokrotnie miałam ochotę zdzielić Stantona czymś ciężkim w głowę, żeby się w końcu ocknął i przestał żyć w tej mydlanej bańce, w którą wpadł w młodości, ale nie zmienia to faktu, że oczekiwałam od tej historii dokładnie tego, co od niej otrzymałam. Trochę odrealnionego umilacza czasu, w który autorka subtelnie przemyciła mądrą myśl, że niekiedy potrzeba czasu i mocnego bodźca by nasz rozum zdołał dogonić serce, usłyszeć je i zrozumieć to, co ono już wie.
Jeśli liczycie, więc na opowieść na miarę Zaplątanych to nie znajdziecie jej tutaj. Nie będzie wielkiego WOW, zachwytów i kupy śmiechu jak przy historii opowiedzianej przez Drew. Unieważnienie to publikacja, w której Emma Chase poszła odrobinę inną drogę niż przy swoim debiucie literackim, nie tracąc przy tym lekkości pióra, romantyzmu i nieokrzesanej wyobraźni. Przy historii Stantona i Sofii możecie się mocno zirytować, ale jeśli jesteście gotowi spojrzeć na tę książkę z przymrużeniem oka i z pewnością nie na poważnie, nie macie nic przeciwko bajkom dla dorosłych, czy idei wolnych związków, to zawsze warto spróbować takiej lektury i przekonać się osobiście, co ona po sobie w Was zostawi. Ja z pewnością sięgnę po kolejną część.

„Młodzieńcza miłość jest silna. Pierwsza miłość jest potężna. Jednak kiedy jesteście
młodzi, nie wiecie, bo wiedzieć nie możecie, jak długie naprawdę jest życie. A jedyną pewną
w nim rzeczą, prócz śmierci i podatków, są zmiany.” 



THE LEGAL BRIEFS series:
l UNIEWAŻNIENIE l SKAZANIE l UŁASKAWIENIE l


_________________________________________________________
Emma Chase, Unieważnienie, stron 416, FILIA, 2015
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek
Czytaj dalej

#25. Męski punkt widzenia - Emma Chase

Drew Evans to zwycięzca. Przystojny, arogancki, czarujący. Jednym uśmiechem uwodzi najpiękniejsze kobiety Nowego Jorku. Ma lojalnych przyjaciół i wpływową rodzinę. Dlaczego więc ostatnie siedem dni spędził zamknięty w swoim apartamencie, pogrążony w depresji? On powie Wam, że ma grypę.
Ale wszyscy wiemy, że to nieprawda.
Katherine Brooks jest błyskotliwa, piękna i ambitna. Nikomu nie pozwoli stanąć na ścieżce do kariery. Gdy zatrudnia ją ojciec Drew, życie pewnego siebie playboya wywraca się do góry nogami. Kate jest profesjonalna, perfekcyjna i… irytująca.
Drew staje przed wielkim wyzwaniem. Czy połapie się w swoich uczuciach? 


Pomyślicie sobie, że to kolejny erotyk o biurowym romansie, pomiędzy mającym wszystko playboyem, a skutecznie odrzucającą jego umizgi piękną kobietą. Ale czy z takiego oklepanego szkieletu, składanego już na wszystkie możliwe, bardziej lub mniej, koślawe sposoby można jeszcze coś wykrzesać? Owszem, można, a książka Zaplatani rozpoczynająca gorącą serię Tangled, jest najlepszym na to dowodem. To z całą pewnością romans inny niż wszystkie. W telegraficznym skrócie mówiąc mamy do czynienia z pełną nietuzinkowego poczucia humoru i niewybrednych złośliwości podróżą po męskim umyśle, w której naszym przewodnikiem, w dosłownym tego słowa znaczeniu, staje się przekonany o swej boskości Drew Evans. I to wcale nie żarty.  

„Dla ludzi jak ja czy Kate wyzwanie jest trochę jak dziwka na zjeździe seksoholików. Praktycznie nie ma szans, by nie skorzystać.”

Już od pierwszych stron miałam wrażenie, jakbym oglądała naprawdę dobrą komedię romantyczną, z wtrącającym się w kluczowych momentach narratorem, który nie szczędził swoich mądrości, na wszystko miał ciętą ripostę i całkiem logiczne wytłumaczenie. Ta książka to po prostu istna kopalnia wiedzy na temat męskiego rozumowania, które czasem przeraża swoją prostotą oraz umiejętnością kombinowania i naginania obowiązujących zasad czy faktów na korzyść zainteresowanego.   

Drew Evans to uroczy dupek. Autentycznie. Sam siebie zresztą przedstawia, ni mniej ni więcej, jak rozbestwionego, narcystycznego, pewnego siebie i nieomylnego znawcę kobiet, który perfidnie wykorzystuje to, co dostał w genach. W tygodniu najważniejsza jest dla niego praca w rodzinnej firmie, w której jest najlepszy i nie ma sobie równych, a weekendy z kolei spędza na dobrej zabawie, jakiej nieodłączną częścią jest zaliczanie kolejnych kobiet. I choć podczas lektury niejednokrotnie nabierzecie ochoty by urwać mu...głowę, to zapewniam, że równie mocno go pokochacie, właśnie za to jaki jest.
Nie ma co ukrywać, że Drew został wykreowany na typowego faceta, którego wizerunek opiera się na ogólnie przyjętych stereotypach, to szowinista, nieukrywający swojego punktu widzenia i seksoholik, traktujący kobiety przedmiotowo, dla którego seks to czysta biologia, a w tej nie ma przecież miejsca na uczucia. Wiedzie życie z naręczem kilku głównych zasad: Pracuję, pieprzę, jem, śpię, w niedziele jadę do mamy na śniadanie, po czym gram z chłopakami w kosza, i jest mu z tym piekielnie dobrze. Do czasu, aż spotyka ją.
Kate Brooks.

„Jednak moje interakcje z Kate różnią się znacznie od tych, jakie miałem z innymi kobietami. Ona jest inna.
Jest jak kostka Rubika. Czasami potrafi sfrustrować tak, że macie ochotę wywalić ją przez okno.
Jednak tego nie robicie. Nie możecie tego zrobić. Jesteście zmuszone do zabawy, aż wymyślicie, jak ją ułożyć.”

I w końcu nastał dzień, kiedy znalazłam swoją ulubioną kobiecą postać. Kate to bohaterka, która nie irytuje (przynajmniej nie czytelnika) i nie jest tylko ładnym dodatkiem do męskiej połowy tej historii, bo z pewnością ma tutaj coś do powiedzenia. Błyskotliwa, ambitna, autentyczna i momentami złośliwa panna Brooks, dla której najistotniejsze jest odniesienie sukcesu zawodowego i ciężka praca. Ta inteligentna młoda kobieta z pewnością nie jest naiwnym stworzonkiem, które ochoczo da się wmanewrować w romans w zarozumiałym szefem, a wręcz przeciwnie. Kate imponuje prawdziwą kobiecą siłą, pewnością siebie i świadomością własnej wartości. Odporna na erotyczną grę prowadzoną przez Drew, nie zawaha się podrapać, gdy ktoś wejdzie jej w drogę, nie boi się być bezczelna i, co godne podziwu, potrafi w naturalny, niewymuszony sposób przeciwstawić się Drew, koncertowo działając mu przy tym na nerwach. Nic, więc dziwnego, że Kate staje się dla Evansa wyzwaniem. A co  nam, czytelnikom, może zaoferować taka wybuchowa mieszanka charakterów?
Zapewniam, że prawdziwą jazdę bez trzymanki, bo choć wykreowana przez Chase historia jest prosta, bez rozgrywających się w tle dramatów i trudnej przeszłości, przedstawiona jest też w niebanalny, jedyny w swoim rodzaju sposób i to właśnie tym stylem wyróżnia się na tle innych, opartych na podobnym pomyśle opowieści.

„Boże, jesteś tak cholernie uparta. Jak oślica z menopauzą!”

Znajdziecie tu romantyczną opowieść miłosną z rozbudowaną fabułą, ale również pieprzne sceny erotyczne, które mimo gatunku wcale nie przytłaczają treści ilością pikantnych opisów. Dostaniecie samolubnego przystojniaka z kąśliwymi uwagami i inteligentną, atrakcyjną dziewczynę, która nie boi się podjąć wyzwania i rzucić mu w twarz uszczypliwości. Nie zabraknie zawodowej, złośliwej rywalizacji, której uczestnicy spadną na samo dno profesjonalnej dygresji, by ostatecznie zatrzymać się na zaszczytnym poziomie przedszkolaków. Drew jak na dłoni wyłoży Wam, rozebraną na czynniki pierwsze, męską psychikę i nie pożałuje niebanalnej analizy piorących mózgi bajek Disney'a i tego co, w jego mniemaniu, takie bzdety robią z kobiecym rozumieniem świata. Będą ciskające piorunami kłótnie, szczere rozmowy i dopracowane postaci drugoplanowe (od czteroletniej, przeuroczej dziewczynki ze słoikiem na dolary, przez jędzowatą siostrę i nieobliczalną przyjaciółkę, a kończąc na impulsywnym eks, lojalnych kumplach i… zakonnicy), a to wszystko widziane TYLKO oczami faceta, który sprytnie wplącze czytelników w swoją rozgrywkę.   

„Zaplątani” to harmonijnie zlepiona kompozycja, w której wszystko od początku do końca świetnie ze sobą współgra, tworząc miks, który rozbawi Was do łez i zagwarantuje Wam świetną zabawę, przyprawiając o ból brzucha, albo w najgorszym (?) przypadku nadwyrężenie mięśni twarzy od ciągłego uśmiechania się. 
Chcecie się przekonać, czy ta konkretna kobieta zdoła przewartościować priorytety i wywrócić męski kodeks Drew Evansa do góry nogami? Ta książka jest dla Was! I z całą pewnością, każda z Was, powinna zasilić swoją prywatną biblioteczkę, taką nietuzinkową historią.
Serdecznie polecam, szczególnie na ponure jesienne wieczory, zapewniam, że Drew Evans jest w stanie skutecznie poprawić Wam humor. 

„Żaden facet nie chce posuwać kościotrupa – skubiąc sucharki i popijając je wodą jak jakiś pieprzony jeniec wojenny, wcale nie zyskujecie na atrakcyjności. Właściwie to sprawia, że zastanawiamy się, jak rozeźlone będziecie później, ponieważ będziecie głodne. Jeśli leci na was jakiś facet, cheeseburger z pewnością go nie odstraszy. A jeśli nie jest zainteresowany ? Możecie mi zaufać, że zjedzenie całej trawy świata nie zmieni jego zdania.”


l ZAPLĄTANI l ZAKRĘCENI l ZNIEWOLENI l ZWIĄZANI l

________________________________________________________
Emma Chase, Zaplątani, stron 380, FILIA!, 2015
Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek
Czytaj dalej